De overheid zou nu alvast goed moeten nadenken over hoe een bedrijf straks weer veilig klanten kan ontvangen


Op 12 maart ben ik met mijn gezin in quarantaine gegaan. Mijn vrouw is gestopt met werken, we hebben onze kinderen van de crèche gehaald. Iets later hebben we mijn thuiszorg opgezegd, en voert mijn vrouw mijn wondverzorging nu zelf uit (iets waar ik enorm veel respect voor heb). We zitten niet hermetisch afgesloten van de buitenwereld omdat dat toen moest van de overheid (maatregelen kwamen pas later) maar omdat ik bedacht dat de combinatie kanker en een Corona-besmetting te gevaarlijk voor me zou zijn. Sindsdien hebben we alleen nog contact met familie en vrienden via FaceTime en als ze voor ons slaapkamerraam gaan staan.

Het zou best kunnen dat de buitenwereld pas weer echt veilig voor mij is op het moment dat er een vaccin of een medicijn wordt gevonden. Of tenminste op het moment dat de ziekenhuizen weer op normale capaciteit opereren en ik zeker weet dat ik bij complicaties i.v.m. kanker of een Corona-besmetting geholpen wordt. De komende weken kan ik me geen probleem permitteren, als de ziekenhuizen overlopen worden is de kans groot dat ik niet eens meer hoef te komen.

Toch fantaseer ik over een periode dat de maatregelen van de overheid kunnen worden teruggeschroefd. De kans lijkt me klein dat alles meteen weer helemaal mag zoals vroeger. Er zal een korte of langere tussenperiode zijn waarin mensen zonder onderliggende complicaties weer meer vrijheden krijgen, om ook de economie weer op gang te brengen.

Ik kan me voorstellen dat restaurants weer open mogen. Maar dan wel met restricties. Zoals minder klanten per vierkante meter, en bepaalde regels wat betreft beschermende kleding voor het bedienend personeel. Wellicht mogen er niet meer dan 4 mensen aan een tafel zitten, en moeten er beschermende glazen wanden tussen de verschillende tafels worden gezet. Temperatuurcontrole bij de deur. Een toiletmedewerker die na elk toiletbezoek het toilet ontsmet. En ook een medewerker die de deur opendoet, zodat niet alle klanten aan dezelfde deurkruk hoeven te zitten. Het kan ook dat er een landelijke regel komt dat mensen maximaal 1 of 2 keer per week uit eten mogen, en dat dit met controle van DigiD wordt bijgehouden, om zodoende iedereen de kans te geven naar een restaurant te gaan in tijden van beperktere capaciteit. En mochten de bevindingen van mijn vader betreffende luchtvochtigheid (bij een hoge hoeveelheid water in de lucht is het virus minder besmettelijk) echt blijken te kloppen, is het misschien ook slim om een restaurant of winkel te verplichten zich te voorzien van goede luchtbevochtigers. Er zijn vast nog veel betere ideeën te verzinnen.

Zo kan ik me voorstellen dat er allerlei sectoren zijn die weer open mogen, maar dan wel met bepaalde voorwaarden. Taxi’s die uitgerust worden met beschermend glas rondom de chauffeur, theaters waar tussen elk afzonderlijk stelletje dat op een rij zit anderhalve meter afstand moet worden gehouden (al die lege stoelen zijn niet heel gezellig, maar voor sommige zalen misschien een uitkomst en beter dan de boel dichthouden), kappers die weer mogen knippen maar dan wel met beschermende kleding (er van uitgaande dat tegen die tijd we zo gigantisch veel schorten en mondkapjes hebben voor alle primaire en secundaire vormen van zorg, en voor bijvoorbeeld leraren, dat we ze ook aan minder essentiële professionals ter beschikking kunnen stellen.

Ik zie ook wel voor me dat bepaalde bedrijven vergaande maatregelen nemen en dat zij dan ‘drie sterren’ veilig voor Corona zijn. En dat andere bedrijven daar minder ver in kunnen gaan en dan bijvoorbeeld maar ‘een ster’ krijgen. Het is dan aan de consument bij welk bedrijf hij zich het meest op zijn gemak voelt.

Ik kan me voorstellen dat het in een week als deze, waar het op de IC’s letterlijk een kwestie van leven of dood wordt, niet de grootste prioriteit heeft van onze overheid om te fantaseren over het Nederland dat straks langzaam weer geld gaat uitgeven in de sectoren die nu gesloten zijn, maar het zou helpen als zij nu alvast de regels met potlood op papier zouden zetten. Dan kan je ondernemers nu alvast laten weten waar ze straks aan moeten voldoen als ze als eerste weer open willen. Die ondernemers kunnen hun zaak daar dan samen met hun medewerkers (die nu toch even niks te doen hebben) alvast op inrichten en dan kunnen ze onder die voorwaarden als eerste open op het moment dat de overheid de tijd daar rijp voor acht.

Mijn oproep moge duidelijk zijn: anticipeer nu alvast op een periode dat we Corona nog niet uit de wereld hebben, maar wel op een zo veilig mogelijke manier weer dingen willen doen die vroeger zo vanzelfsprekend waren. En in de tussentijd vrees ik dat ik zelf nog wel wat langer binnen zit, los van wat Rutte voor regels verzint.


Wie eerst komt, eerst maalt

Gebruikte rolstoelen, af te halen in Badhoevedorp. Uiterlijk 1 april. Liefst direct ten behoeve van mensen met een handicap of revalidatiecentra. (Absoluut geen bedrijven die er winst op willen maken!!!) Ik heb deze stoelen zelf gebruikt. Ik ben 1m90 en heb een normaal postuur.

STOEL 1 — Quickie Helium, wit, inclusief Jay Basic kussen, zonder hoes. Remmen ontbreken. De stoel mist ook één as. (Dus er zit een wiel los, die as zult u zelf moeten aanschaffen)
STOEL 1 – zijaanzicht
STOEL 2 – Quickie Allcourt sportstoel (rolstoelbasketbal of tennis), inclusief dubbele strapping en wielen, zonder kussen
STOEL 3 – Quickie Helium grijs – zonder wielen, zonder kussen
STOEL 4 – Quickie Helium Gold – inclusief Jay Basic kussen, zonder hoes.
Anti decubitus foam matras, 2.10 bij 90 cm.

Bij interesse, mail met marc@dehond.nl met subject ‘rolstoel’

Wie eerst komt, eerst maalt

Gebruikte rolstoelen, af te halen in Badhoevedorp. Uiterlijk 1 april. Liefst direct ten behoeve van mensen met een handicap of revalidatiecentra. (Absoluut geen bedrijven die er winst op willen maken!!!) Ik heb deze stoelen zelf gebruikt. Ik ben 1m90 en heb een normaal postuur.

STOEL 1 — Quickie Helium, wit, inclusief Jay Basic kussen, zonder hoes. Remmen ontbreken. De stoel mist ook één as. (Dus er zit een wiel los, die as zult u zelf moeten aanschaffen)
STOEL 1 – zijaanzicht
STOEL 2 – Quickie Allcourt sportstoel (rolstoelbasketbal of tennis), inclusief dubbele strapping en wielen, zonder kussen
STOEL 3 – Quickie Helium grijs – zonder wielen, zonder kussen
STOEL 4 – Quickie Helium Gold – inclusief Jay Basic kussen, zonder hoes.
Anti decubitus foam matras, 2.10 bij 90 cm.

Bij interesse, mail met marc@dehond.nl met subject ‘rolstoel’

Wie eerst komt, eerst maalt

Gebruikte rolstoelen, af te halen in Badhoevedorp. Uiterlijk 1 april. Liefst direct ten behoeve van mensen met een handicap of revalidatiecentra. (Absoluut geen bedrijven die er winst op willen maken!!!) Ik heb deze stoelen zelf gebruikt. Ik ben 1m90 en heb een normaal postuur.

STOEL 1 — Quickie Helium, wit, inclusief Jay Basic kussen, zonder hoes. Remmen ontbreken. De stoel mist ook één as. (Dus er zit een wiel los, die as zult u zelf moeten aanschaffen)
STOEL 1 – zijaanzicht
STOEL 2 – Quickie Allcourt sportstoel (rolstoelbasketbal of tennis), inclusief dubbele strapping en wielen, zonder kussen
STOEL 3 – Quickie Helium grijs – zonder wielen, zonder kussen
STOEL 4 – Quickie Helium Gold – inclusief Jay Basic kussen, zonder hoes.
Anti decubitus foam matras, 2.10 bij 90 cm.

Bij interesse, mail met marc@dehond.nl met subject ‘rolstoel’

Wie eerst komt, eerst maalt

Gebruikte rolstoelen, af te halen in Badhoevedorp. Uiterlijk 1 april. Liefst direct ten behoeve van mensen met een handicap of revalidatiecentra. (Absoluut geen bedrijven die er winst op willen maken!!!) Ik heb deze stoelen zelf gebruikt. Ik ben 1m90 en heb een normaal postuur.

STOEL 1 — Quickie Helium, wit, inclusief Jay Basic kussen, zonder hoes. Remmen ontbreken. De stoel mist ook één as. (Dus er zit een wiel los, die as zult u zelf moeten aanschaffen)
STOEL 1 – zijaanzicht
STOEL 2 – Quickie Allcourt sportstoel (rolstoelbasketbal of tennis), inclusief dubbele strapping en wielen, zonder kussen
STOEL 3 – Quickie Helium grijs – zonder wielen, zonder kussen
STOEL 4 – Quickie Helium Gold – inclusief Jay Basic kussen, zonder hoes.
Anti decubitus foam matras, 2.10 bij 90 cm.

Bij interesse, mail met marc@dehond.nl met subject ‘rolstoel’

Je doet er pas toe als je een relletje met Gordon hebt gehad

Wow, een mediastormpje vandaag. Gordon was één van de 29 interviewers die belangeloos meewerkte aan mijn bijzondere theatertoer. Totdat hij afgelopen zondag na ons telefoongesprek opeens smste dat hij het gesprek ongemakkelijk vond, geen klik voelde en niet meer mee wilde doen. Ik was verbaasd en ging ook wel een beetje aan mezelf twijfelen. Wat had ik dan verkeerd gezegd?

Op die vraag heb ik helaas geen antwoord meer gekregen. Ik verwijderde zijn naam van mijn speellijst. Het ANP vroeg waarom hij niet meer mee wilde werken. “Hij voelde geen klik, erg jammer” zei ik eerlijk. “Hij moest plotseling naar het buitenland,” zei zijn woordvoerder. Het verhaal werd steeds vreemder.

Hand in eigen boezem: ik denk dat ik Gordon niet goed genoeg heb uitgelegd wat de bedoeling was van mijn theaterprogramma. Ik heb alle interviewers een persoonlijke video gestuurd met de reden van mijn verzoek: het vertellen van mijn levensverhaal voor mijn jonge kinderen, mocht mijn ziekte er voor zorgen dat ik het later niet persoonlijk aan ze kan vertellen. Een uitgebreid marathoninterview waarin ik verspreid over 29 avonden alles kwijt kan.

Gordon was echter door Humberto Tan benaderd. Dus achteraf denk ik dat hij niet precies wist waar hij “ja” op had gezegd. Ik denk dat hij dacht dat het om een serieus gesprek van een uur over kanker en de dood zou gaan. Terwijl het juist gesprekken zijn over mijn leven, waarin extreme vormen van humor me juist in moeilijke tijden zoals deze op de been hielden. Ik verheugde me op zijn grappen. Dat heb ik hem denk ik onvoldoende duidelijk gemaakt.

Vanuit de media heb ik meegekregen dat Gordon zelf net knap is bijgekomen van een moeilijke periode. Het gaat gelukkig nu goed met hem. Ik kan me voorstellen dat dit niet het juiste moment is voor een heftig en serieus gesprek met mij (hoewel het dus helemaal niet serieus had gehoeven, en ons gesprek van zondag juist ook vol humor zat). Maar goed, zelfs een leuk gesprek met iemand die misschien dood gaat kan heftig zijn. Zeker voor iemand die zelf vecht voor de juiste balans in zijn leven. Ik snap het.

Ik had graag gehad dat hij me zondag nog even gebeld had. En even gezegd had dat het toch te pittig is voor hem op dit moment. Dan had ik hem duidelijk kunnen maken dat het juist leuk moest worden, maar dat ik alle begrip heb als hij er toch teveel tegenop ziet (dat begrip heb ik ook nu nog steeds!) ik ben blij dat hij heeft afgezegd.

Dat hij het gesprek ongemakkelijk vond, vond ik bijzonder. Wie Gordon kent weet dat hij juist het beste gedijt bij ongemak. En als het er is, creëert hij het bewust. Ik hou daarvan!

Wat ik minder leuk vind is dat zijn woordvoerder nu in de verdediging schiet… of eerder in de aanval richting mij. En het is nog een goede woordvoerder ook! Wow, als ik ooit een relletje heb wil ik haar ook graag.

Ik zou hebben laten weten dat hij geen klik voelde. Maar blijkbaar zit dat volgens hun anders. Maar dat van die “geen klik” staat letterlijk in zijn sms’je.

Ik heb pas een week van tevoren contact opgenomen. Klopt, ik spreek al mijn interviewers een week van tevoren. Dat gaat ook altijd prima. Ik heb zijn nummer ook pas sinds vorige week. En zij weten al twee maanden dat Gordon hieraan meedoet. Als er behoefte was aan een eerder gesprek hadden zij dat ook eerder kunnen laten weten. Ik denk dat dit een achteraf bedacht argument is, want tja, je moet toch wat zeggen.

Uit het gesprek “is gebleken dat er geen klik was”. Alsof dit wetenschappelijk door een professor is vastgesteld. Gordon voelde die klik zèlf niet. Of hij heeft dit als argument bedacht om onder een interview uit te komen waar hij achteraf liever geen ‘ja’ op had gezegd.

Tenslotte wordt er geïmpliceerd dat hij zijn gevoel voor humor niet zou kwijt kunnen bij me. Dit moet een bizar misverstand zijn. Hier is nooit sprake van geweest en is een onterechte aanname. Mijn voorstelling begint met een monoloog van 15 minuten met harde en flauwe grappen over mijn afgelopen jaar. Ik had hem dat graag laten horen.

 

“Zou hebben gegeven…” “, klopt niet” “… zoals wordt gesuggereerd”. De woordvoerder doet met deze formulering alsof willekeurige anderen met dit vakantieverhaal zijn gekomen, maar dit was zondag de reactie van het team van Gordon toen ze nog geen beter verhaal verzonnen hadden.

Yes, het is dus mijn schuld dat ik zo lang gewacht heb en “last minute” pas contact opnam. (Vijf dagen voor een interview, omdat je als je een maand eerder een voorgesprek voor een interview doet, niemand meer weet wat er besproken was) Terwijl er nooit ook maar één vraag vanuit het management kwam om eerder toelichting te geven. Geen hand in eigen boezem, geen eigen verantwoordelijkheid. De schuld wel bij de tegenpartij leggen. Goed gedaan. Zo moet dat blijkbaar op de woordvoerderschool.

Anyway, ik wens Gordon oprecht het allerbeste. Evenals zijn management. Wat overeind blijft is dat hij in eerste instantie echt bereid was mij te helpen. Het is zijn goed recht om daarop terug te komen, zonde dat dit op deze onhandige manier is gegaan. Ik zou er begrip voor hebben gehad als hij open kaart had gespeeld en heb zelfs nu nog steeds begrip voor hem. Niet doen wat niet goed voelt, zeker in een kwetsbare periode in je leven. En ik hoor er nu echt bij: na Geer, Patty en China heb ik mijn eerste relletje met Gordon gehad. Mooi verhaal voor mijn kinderen.

Ik ben ook dolblij dat er vele anderen waren die bereid waren hun agenda om te gooien en zijn plek op deze korte termijn in te nemen. Martine Sandifort bood zichzelf aan op Twitter. Geweldig!! Ik spreek haar nu vrijdag in Rijssen over het onderwerp “humor”. Behalve als ze alsnog afzegt omdat ze geen klik voelde in ons voorgesprek van zojuist.

Reserveer hier uw tickets. De opbrengst gaat naar een goed doel.

Lees verder Je doet er pas toe als je een relletje met Gordon hebt gehad

Goedbedoeld kankeradvies, maar wat moet ik er nu mee?

Als je – zoals ik de afgelopen dagen weer – in de media komt met het nieuws dat je kanker hebt, dan gebeurt er iets bijzonders: je inbox wordt overspoeld met ongevraagd (maar ongetwijfeld zeer goedbedoeld) advies. Het afgelopen jaar gebeurde dat al met een zekere regelmaat, maar de afgelopen dagen waren het er weer heel veel: tips om naast de reguliere behandeling (of zelfs in plaats van de reguliere behandeling) iets alternatiefs te doen of te gebruiken.

Nu is het niet zo dat ik totaal niet open sta voor alternatieve medische routes. Toen ik 17 jaar geleden na mijn dwarslaesie tegen de wil van mijn artsen in toch weer wilde lopen, werd ik vijf jaar bijgestaan door een kinesioloog. Het afgelopen jaar heb ik geëxperimenteerd met door derden aan mij aanbevolen wietolie, kurkuma, liposomale vitamine-C en zuurzak. Ik stopte met vleeseten en minderde met toegevoegde suikers. Dit alles omdat mij dit door allerlei mensen goedbedoeld werd aangeraden omdat er anekdotisch bewijs was dat het tumorgroei zou tegengaan: “mijn schoonvader was zes jaar geleden opgegeven, maar hij is er nog steeds omdat hij … gebruikt”. Soms deed ik het onder het mom van ‘baadt het niet dan schaadt het niet’.

Ondanks alle goede adviezen die ik het afgelopen jaar opvolgde bleken de kankercellen toch in mijn lymfeklieren te zitten en blijft het zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangen. Aan de andere kant: vooralsnog ben ik er nog en ik ben heel benieuwd wat de uitslag van mijn volgende CT-scan zal laten zien.

Maar stel dat er onverhoopt ooit een moment komt dat mijn artsen in het ziekenhuis zeggen: “wij kunnen niks meer voor je doen”, en ik zou er dan behoefte aan hebben om in te gaan op het advies van die goedbedoelde mensen in mijn inbox: welk advies volg ik dan wel op en welke niet? Het gaat om tips uiteenlopend van twintig dagen in een speciale kliniek in Mexico, of het gebruiken van een hondenmedicijn of iets met heel veel cholesterol, of juist heel weinig. Op Google vind ik van alles, maar alleen op huis-tuin-en-keukenwebsites… niet vaak een universiteit met een onafhankelijk onderzoek over deze methodes. Ze hebben allemaal gemeen dat er iemand is die zegt er heel veel baat bij gehad te hebben. Maar wie weet is er helemaal geen correlatie tussen de toegepaste methode van de patiënt en diens wonderbaarlijke genezing. Soms gaan dingen nou eenmaal iets anders dan dat artsen voorspellen. Om echt te weten of een methode werkt is wetenschappelijk onderzoek nodig: ‘evidence based’ en dubbelblind getest.

Nu is er wel iets bijzonders met al die alternatieve routes. Er is (nog) geen bewijs voor. Als je er op doorvraagt komt dat volgens de tipgevers doordat de artsen of de farmaceutische industrie het tegenwerken. Er is blijkbaar zoveel belang bij het verkopen van dure kankermedicijnen zoals chemo, dat men goedkopere, betere en simpelere nieuwe oplossingen tegenwerkt. Maar weerhoudt dat een universiteit er echt van om een methode die heel veel wonderbaarlijke genezingen oplevert eens wetenschappelijk onder de loep te nemen? Zouden al die oncologen die dagelijks hun kankerpatiënten zien sterven , werkelijk een ander belang hebben dan het redden van zo veel mogelijk levens? Geloof ik echt dat een wondermethode voor het genezen van kanker de doofpot ingaat en door de patiënten zelf via internet mond tot mond moet worden doorgegeven?

Daar tegenover wordt gesteld dat chemo en bestraling eigenlijk alleen maar schadelijke methodes zijn met nauwelijks effect, die alleen maar worden toegepast om de medicijnindustrie winstgevend te houden. Toch vreemd dat er de afgelopen jaren steeds meer mensen zijn die kanker overleven (het zouden er meer mogen zijn, maar de cijfers gaan er wel op vooruit). Het zou fijn zijn als het standaard zou worden om eerst buiten het lichaam te testen of chemotherapie kans van slagen heeft, voordat het op de patiënt wordt toegepast: dat zeker… en ik geloof ook wel dat de medicijnfabrikant hier geen belang bij heeft. Dus wie financiert dit onderzoek dan? Maar goed… dat neemt niet weg dat chemotherapie regelmatig succes oplevert. Helaas bleek het niet bij mijn tumor te werken.

Er kan een moment komen dat ik desperaat ben en alles zou aanpakken dat me wordt aangereikt om in leven te blijven. Mocht dat moment ooit komen: hoe kies ik dan in hemelsnaam welk van de tientallen goedbedoelde adviezen in mijn inbox me gaat redden? Of zou het echt zo zijn dat ze ALLEMAAL werken, en desondanks ALLEMAAL worden tegengehouden om tot de reguliere methode toe te treden?

 

 

Voor als de ziekte me inhaalt

Telegraaf, tekst Colette Boegman, foto Bastiaan Musscher

Door zich te laten interviewen in het theater wil Marc de Hond (42) zijn jonge kinderen Livia (3) en James (1) een document over zichzelf nalaten. „Voor als het muntje de verkeerde kant opvalt”, verklaart de voormalig rolstoelbasketballer en theatermaker, bij wie vorig jaar blaaskanker werd geconstateerd.

Hoe lang hij nog heeft, weet De Hond niet. En dat wil hij ook niet weten. „Na de diagnose ben ik gelijk gaan googelen naar de vorm van blaaskanker die ik heb. En dat had ik natuurlijk nooit moeten doen. De prognose is namelijk niet best. Slechts 35 procent is na vijf jaar nog in leven.”

In december 2018 moest De Hond zijn voorstelling Voortschrijdend inzicht, die voornamelijk over de klimaatveranderingen ging, noodgedwongen afbreken. Na een zware operatie, diverse chemokuren en een pittig revalidatietraject keert hij nu terug in het theater. Maar wel met een andere invulling van zijn show. „Met de ziekte is er iets urgenters op mijn pad gekomen.”

Vader

De Hond roept voor de nieuwe versie van Voortschrijdend inzicht de hulp in van bekende interviewers als Janine Abbring, Humberto Tan, Eva Jinek en Paul de Leeuw en laat zich in negenentwintig voorstellingen in verschillende theaters bevragen over allerlei thema’s in zijn leven. „De gesprekken worden opgenomen en later als een soort documentaire gemonteerd, zodat mijn kinderen toch nog kunnen zien wie hun vader was.”

Het idee kwam mede voort uit een cassettebandje dat de theatermaker van zijn eigen moeder heeft. „Mijn moeder is maar dertig geworden. Voor haar overlijden heeft ze een boodschap voor mij ingesproken zodat ik die kon beluisteren als ik daar aan toe was. Het bandje is nu heel waardevol voor me, ook al luister ik het bijna niet af. Het is fijn om haar stem te kunnen horen als ik daar behoefte aan heb.”

Tunnel

Het eerste half uur van de show vertelt De Hond over zijn ziekte, de behandelingen en de herstelperiode. En misschien nog wel het belangrijkst, over hoe het hem lukt om uit iedere tegenslag toch weer iets positiefs te halen. „Er is niet alleen maar licht aan het einde van de tunnel, je kunt ook lichtjes in de tunnel ophangen.”

Die optimistische levenshouding heeft hij deels van nature. „Dat heeft me geholpen toen ik in 2002 door een medische misser een dwarslaesie opliep en maakt ook dat ik in deze situatie vaak positief kan blijven. Natuurlijk heb ik ook verdriet en zit ik er af en toe doorheen, maar ik probeer er niet in te blijven hangen. Een arts gaf mij aan het begin van het traject een wijze raad: ’Hoe eet je een olifant?’, vroeg hij. ’In kleine stukjes, anders krijg je hem niet weg.’ Sindsdien hak ik mijn ellende in partjes zodat het overzichtelijk blijft.”

Dwarslaesie

Naast het deel over zijn ziekte, zullen diverse thema’s als zijn familie, zijn sportcarrière, maar ook zijn dwarslaesie voorbij komen. „Met Frits Barend wil ik het over mijn rolstoelbasketbalcarrière hebben en met Janine Abbring hoop ik een soort Zomergasten na te bootsen met mijn favoriete fragmenten. Tijdens de voorstellingen zullen er ook gasten die belangrijk voor mij zijn aanschuiven om over mij te vertellen als collega, als sporter, als patiënt, als zoon van (Maurice de Hond, red.) en als echtgenoot.”

Naast de interviewreeks maakt De Hond volop toekomstplannen, maar kijkt hij tegelijkertijd niet té ver vooruit. „Ik focus mij liever op de dingen die ik nog wil doen. Zo heb ik mij ook weer aangemeld als commentator tijdens de Paralympics, eind augustus in Tokyo. Zulke dingen laat ik niet schieten omdat ik mij tegen die tijd misschien niet goed genoeg voel. Mijn agenda staat juist vol leuke dingen.”

Afscheidsetentje

Hij probeert overal een feestje van te maken: „Zo heb ik voor de operatie een afscheidsetentje voor mijn blaas gehad, heb ik mijn vrouw (oud-atlete Remona Fransen, red.) na mijn eerste chemokuur ten huwelijk gevraagd en we zijn inmiddels al getrouwd. Die mooie momenten geven mij de kracht om door te gaan.”

Tegelijkertijd is De Hond zich wel bewust van zijn situatie. „Hopelijk zit ik bij die vijfendertig procent en zie ik Livia en James opgroeien. Maar mocht de ziekte mij inhalen, dan hoop ik dat het document net zo dierbaar voor mijn kinderen wordt, als het cassettebandje van mijn moeder voor mij is.”

De marathon bestaat uit negenentwintig interviews die t/m eind april in verschillende theaters zijn te zien. Speellijst: marcdehond.nl/speellijst

Marc de Hond maakt in theater interviewmarathon voor z’n kinderen

Presentator en theatermaker Marc de Hond heeft zijn theatervoorstelling Voortschrijdend inzicht, die hij vanaf januari 2020 zou spelen, omgedoopt tot een bijzonder theaterkunstproject. Hij is aankomend voorjaar te zien in 29 theaters waar hij elke avond wordt geïnterviewd over zijn leven. Presentatoren die hebben toegezegd mee te doen aan het project zijn Eva Jinek, Humberto Tan, Janine Abbring, Paul de Leeuw, Frank Evenblij, Erik Dijkstra, Luuk Ikink, Claudia de Breij, Coen Verbraak, Hugo Borst, Ruben Nicolai, Catherine Keijl en Eric Corton.

Bij De Hond werd dit jaar blaaskanker geconstateerd. Hij onderging chemotherapie en liet zijn blaas verwijderen. “Inmiddels gaat het beter met mij”, vertelt hij. “Maar ieder kwartaal, wanneer ik gecontroleerd word, hangt het zwaard van Damokles boven mijn hoofd. Is alles nog steeds rustig en zal ik mijn zoon James en dochter Livia zien opgroeien? Mijn vorm van blaaskanker heeft helaas slechte overlevingskansen. Slechts 35 procent van de patiënten is na vijf jaar nog in leven.”

De Hond verloor zelf zijn moeder aan kanker toen hij drie jaar oud was. “Het enige dat ik van haar heb, zijn wat foto’s en een cassettebandje dat ze voor mij heeft ingesproken, waaraan ik heel veel waarde hecht. Nu ik zelf ziek ben, wil ik iets soortgelijks maken voor Livia en James; je weet immers niet wat het leven voor je in petto heeft.”

Bingewatchen
De theatermaker beklemtoont “uiteraard heel erg oud te willen worden. Maar mocht mijn ziekte dat in de weg staan, wil ik dat Livia en James, als ze daar ooit behoefte aan hebben, alles over mij te weten kunnen komen.” Uit deze behoefte ontstond het bijzondere theaterproject. “Alle 29 voorstellingen worden gefilmd, zodat mijn kinderen mij later kunnen bingewatchen.”

De voorstellingen zullen bestaan uit een conference van De Hond over het afgelopen jaar. Daarna volgt een gesprek met een van de 29 interviewers. Elke avond staat één specifieke gebeurtenis of fase uit zijn leven centraal. De Hond wordt gedurende elke voorstelling ook verrast door diverse familieleden en collega’s. De winst van de productie wordt gedoneerd aan een project ten behoeve van de bestrijding van blaaskanker.

De speellijst van de voorstelling Voortschrijdend inzicht is vanaf woensdag te vinden op de website van De Hond.

Gezondheidsupdate 3: opgelucht ademhalen.

De afgelopen week probeerde ik er maar niet teveel aan te denken: dinsdagmiddag kreeg ik de uitslag van de eerste CT-scan sinds de grote operatie. Maar hoe dichterbij dat moment in de spreekkamer kwam, hoe hoger de spanning toch opliep. Dinsdagochtend kreeg ik nauwelijks een hap door mijn keel en kon ik me slecht op andere dingen concentreren. Ik ben een stuk gaan handbiken en heb daarna een tijdje op bed gelegen. Ironisch genoeg kreeg ik een alert van mijn elektronisch patiëntendossier: de uitslag stond in mijn inbox. Als ik zou willen, kon ik het rapport gewoon alvast lezen. Ik besloot dit keer toch maar gewoon te wachten tot ik bij mijn dokter was, liever samen met hem de uitslag doornemen zodat ik direct vragen kon stellen. Maar in de tussentijd voelde het als een lang eind onderwater zwemmen… je wil eigenlijk al naar boven, maar je moet nog een stukje.

Remona en ik kwamen aan in de wachtkamer. Het spreekuur liep uit. Twintig minuten extra wachten. Toen mochten we eindelijk naar binnen. “Hoe voelt u zich?” was de eerste vraag van mijn dokter. “Gespannen!” antwoordde ik. “Laten we dan maar meteen de uitslag doornemen,” zei mijn arts, waarna hij achter zijn computer ging zitten en orgaan voor orgaan de bevindingen van de radioloog voorlas: “Longen schoon, lever schoon…” Ik las mee op zijn scherm en zag het hele rijtje bevindingen, er stond niks zorgelijks tussen. Remona en ik keken elkaar opgelucht aan. Ik kwam weer boven water en genoot van een heerlijke hap frisse lucht. Er gaan nog een hoop van dit soort spannende CT-scans volgen, maar deze is tenminste binnen!

Als er niks bijzonders gebeurt is mijn eerstvolgende ziekenhuisbezoek pas weer over drie maanden. Op de lange termijn blijft er nog veel onduidelijk, maar op de korte termijn is dit een heel fijn lichtpuntje en hopelijk het begin van nog veel meer moois.