Tagarchief: schervenmedia

Marc de Hond: “Ik wil de Jack van Gelder van de Paralympische sport worden”

VIVA drinkt elke week een biertje met een leuke man. Deze week zitten we aan de bar met presentator, theatermaker en schrijver Marc de Hond (37) die momenteel in het theater te zien is met de reprise van zijn voorstelling ‘Scherven brengen geluk’.

 Kom je hier vaak?

“Ik ga niet vaak naar de kroeg, maar hier in Café 1890 eet ik weleens met mijn vriendin. Na mijn middelbare schoolexamens kwam ik hier met vrienden. En als we met m’n voetbalteam gingen eten, was dat ook meestal hier. Alcohol drink ik niet.”

Heb je er een nare ervaring mee?

“Op mijn zestiende speelden we een drankspelletje op wintersport met school. Na wat shotjes raakte ik aangeschoten. Een paar jongens uit mijn klas deden vervelend tegen me, het stelde niks voor. Toch sloot ik mezelf op in de badkamer en kon alleen maar huilen. Toen legde ik de link tussen de drank en die overdreven reactie. Bovendien wilde ik – toen nog – premier van Nederland worden, dus het leek me beter om me alvast voorbeeldig te gedragen. In die tijd ging ik wel uit, met vrienden naar het Leidseplein in Amsterdam.”

Wat deed je op zo’n stapavond?

“Praten met meisjes. En dan meestal in m’n eentje naar huis. Uitgaan is voor mij nog steeds met leuke meisjes praten. Dat is mijn hobby.”

Screen Shot 2015-10-21 at 09.42.18

Hoe pak je dat aan?

“Gewoon een onzingesprek aanknopen. Het leukste is het als zij daar nog een schepje bovenop doet. Humor vind ik belangrijk.”

Heb je jouw vriendin ook aan een bar geschaakt met een onzingesprek?

“Nee, op het parkeerterrein bij een sportcomplex, vier jaar geleden. Ik was aan het trainen om met het Nederlands rolstoelbasketbalteam naar de Spelen in Londen te gaan, zij was aan het trainen om met atletiek naar Londen te gaan. Ik zette mijn spullen in de auto en toen kwam zij langslopen. ‘Sorry, mag ik wat aan je vragen?’ Kut, dacht ik, nu moet ik een vraag bedenken. ‘Welke sport doe jij?’ Dat leek me een vrij logische vraag. Ze was bezweet en het was koud, toch bleef ze lang staan praten. Daarna hoopte ik elke keer als ik ging sporten, dat ik haar weer tegen zou komen. Ik heb een half jaar achter haar aan gezeten en dat wierp uiteindelijk z’n vruchten af.”

Maakt het haar niet uit dat je in een rolstoel zit?

“In het eerste jaar was Remona weleens verdrietig. Ze wist natuurlijk waar ze aan begon, maar ze moest eraan wennen om mij in een rolstoel te zien. Ik had dit hoofdstuk al afgesloten, voor haar was het nieuw. Zij was het eerste meisje at dit ter sprake bracht bij me. Nu is ze eraan gewend en is het nauwelijks meer een issue voor ons. Ik kan alleen niet alle standjes van de Kamasutra even vlekkeloos uitvoeren.”

Marc de Hond in VIVA

Je zegt dat het hoofdstuk voor jou is afgesloten, maar als sporter ben je je extra bewust van je lichaam. Hoe ervaar jij dat nu?

“Inderdaad, dat was ook altijd een reden dat ik niet dronk. In mijn voetbalperiode was ik keeper bij mijn club. Ik wist: als ik het laat maak én ga drinken, dan lukt het niet om de volgende dag fris te zijn. Toen ik twaalf jaar geleden een dwarslaesie kreeg (na een operatie aan een tumor in zijn ruggenmerg, red.), ben ik aan rolstoelbasketbal gaan doen. Sinds die tijd ben ik nog zuiniger op mijn lijf. De reden dat ik volledig zelfstandig ben, is dat m’n armen, schouders en handen het nog doen. Als ik een arm breek, ben ik dat kwijt. Ik kan er ook slecht tegen om ziek te zijn. Dan laat het stukje van mijn lichaam dat het nog doet me ook nog in de steek. Hoe minder je hebt, hoe erger het is als er iets stuk gaat.”

Heb je nooit de behoefte gehad om die controle die je over jezelf hebt even los te laten?

“Om dronken te worden, bedoel je? Nou, ik denk dat ik het geluk heb dat ik gave dingen meemaak. Iedereen heeft het nodig om af en toe uit de sleur te komen en bijzondere dingen mee te maken. Als eens in de zoveel tijd dronken worden die ontsnappingsmogelijkheid geeft, dan snap ik dat. Misschien als mijn leven kutter zou zijn, dat ik daar dan meer behoefte aan zou hebben.”

Wat zijn die bijzondere dingen in jouw leven?

“Ik sta op het podium met mijn theatertour ‘Scherven brengen geluk’, ik speel rolstoelbasketbal… allemaal dingen waarvan ik dacht dat ik ze met mijn handicap nooit meer zou kunnen. Ik wilde altijd tv-presentator worden. Nu zit het er dik in dat mijn droom – de Jack van Gelder van de Paralympische sport worden – werkelijkheid wordt: als het meezit, ga ik volgend jaar als verslaggever voor de NOS naar de Spelen in Rio de Janeiro. Voor mij is het heel natuurlijk om te kijken naar wat ik nog wel kan. Je kunt gefrustreerd blijven, maar voor mij is dat geen optie. Iedereen leeft in z’n eigen schijnwerkelijkheid. Het is maar net welk verhaal je jezelf wijsmaakt.”

(KROEG)CV

WIE: Marc de Hond (37, woont in Amsterdam samen met zijn vriendin, meerkampatlete Remona Fransen)

BEKEND VAN: Zijn dj-werk bij 3FM (1999-2006), het presenteren van ‘De Rekenkamer’ (2012-2014), zijn boek ‘Kracht’ over zijn dwarslaesie. Marc is de zoon van opiniepeiler Maurice de Hond.

NU: Zie je hem in de theaters met de reprise van zijn theatershow ‘Scherven brengen geluk’.

HANGT SPORADISCH IN DE KROEG MET: Zijn vrienden en vriendin.

STAMKROEG: Café 1890 in Amsterdam.

DRINKT: Spa blauw en thee.

ZOU EEN THEETJE WILLEN DRINKEN MET: Actrice Jennifer Lawrence. “Ik vind haar heel grappig.”

Meer informatie over Marc’s theatervoorstelling…

laatste kans wordpress

Interview Marc de Hond in AD: “Geluk & seks dat heb je ook op wielen”


Is het leven waard geleefd te worden als je na een ernstig ongeluk in een rolstoel belandt? Marc de Hond, theatermaker, vindt van wel. In zijn show Scherven brengen geluk getuigt hij openhartig en vaak met gitzwarte humor hoe het bestaan met een dwarslaesie meer dan menswaardig is.

Op het affiche van zijn voorstelling Scherven brengen geluk (foto onder) zit Marc de Hond (38) tevreden grijzend in zijn rolstoel. Begrijpelijk, want een uiterst schaars geklede brunette vleit zich wulps tegen hem aan.

Marc de Hond, zoon van de iconische opiniepeiler Maurice, wil maar zeggen dat ook de mens met een dwarslaesie lustgevoelens kent. ,,Een ernstige handicap en seks sluiten elkaar helemaal niet uit. In de voorstelling Lulverhalen van cabaretier Howard Komproe ben ik heel openhartig geweest over seks en liefde.”

In zijn show Scherven brengen geluk maakt hij er ook rake grappen over: ‘En seks zonder condoom, hè. Want wie heeft er nou én een dwarslaesie én een soa…’

Marc de Hond, die al 4 jaar een relatie heeft met meerkampster Remona Fransen, toert vanaf oktober weer met die voorstelling door het land. Daarin vertelt hij over zijn leven voor en na de dwarslaesie. Die liep hij in 2003 op als gevolg van een medische misser: bij het verwijderen van een tumor in zijn ruggenwervel bleef een bloeding in het ruggenmerg onopgemerkt.

Wat is erger: aan een rolstoel gekluisterd zijn, of de zoon zijn van Maurice de Hond?

,,Een dergelijke handicap geeft je volledig het recht ongelukkig te zijn, maar daar kies ik niet voor. Ik was destijds 25, had nog een heel leven voor me. Maar ik realiseerde me dat ik niet moest blijven steken in wat er met mij was gebeurd, maar hoe ik er mee om moest gaan. Natuurlijk, de dwarslaesie en ik – het is niet bepaald liefde op het eerste gezicht, maar ik richt me op wat ik nog wel kan. En dat is veel.”

Hippe rolstoel

Met zijn Quicky, een hippe rolstoel met gouden wielen (‘Ik kan zo bij de Toppers aanschuiven…’), kan hij uitstekend uit de voeten op het podium. Ooit regelde hij tijdens een avond 150 rolstoelen waarin de bezoekers dienden plaats te nemen om aldus zijn belevingswereld dichtbij het publiek te brengen.

Met de zaal schept hij altijd een speciale band. Ook lotgenoten komen naar zijn programma, al neemt Marc de Hond het woord ‘lot’ nooit in de mond. ,,Tegenslagen horen bij het bestaan. Je begint doorgaans met een compleet functionerend lichaam – met het klimmen der jaren verlies je tal van functies, óók voor je 75ste hoor. Dat heeft niks met het lot te maken.”

Het is die nuchterheid, in combinatie met een zwartgekarteld gevoel voor humor, die hem niet tot een dwingende prediker met een wurgend blijde boodschap maakt. Zijn ‘eerste zelf geproduceerde drol was een feest’, hij ‘loopt beter dan dat hij zingt’ en hij stelt zich de vraag wat erger is: gekluisterd aan een rolstoel of de zoon van Maurice de Hond zijn?

Marc de Hond: ,,Ik wil tonen dat de mens heel goed in staat is om met tegenslag om te gaan. Een troostende gedachte. Bovendien ben ik een groot deel van mijn leven zeer gelukkig. Ik heb dingen gedaan die ik anders nooit had gekund: spelen in het Nederlands rolstoelbasketbalteam, een boek geschreven, Kracht, over mijn revalidatie. En op het podium als theatermaker. Lachend: ,,Al zal ik nooit een stand up comedian worden…”

Voor de speellijst zie: www.marcdehond.nl

FOTO ANP KIPPA


Zeven levenslessen van Marc de Hond in Trouw: “Verzacht tegenslag met mooie verhalen”


Marc de Hond viert in het theater het koperen jubileum van zijn dwarslaesie met zijn eerste cabareteske theatershow. Vieren? Ja, want na de acceptatie kwam het koesteren van zijn handicap.

TEKST: RINSKE WELS – FOTO’S: MERLIJN DOOMERNIK – UIT: TROUW, 12 SEPTEMBER 2015

Les 1
Accepteer maar dat ik nooit meer loop
“Elke keer als er ergens een medische ontwikkeling is of iemand heeft zogenaamd een wonderbaarlijke genezing ondergaan, krijg ik vijftig keer de link doorgestuurd met het nieuws. Ik kan wel zeggen tegen iedereen dat ik mijn dwarslaesie geaccepteerd heb, maar kennelijk denken mensen dat het beter voor mij is als ik weer kan lopen.
De meeste ontwikkelingen worden groter gecommuniceerd dan ze eigenlijk zijn. Neem nou het robotpak. Het suggereert dat je, als je dat pak aan hebt, geen rolstoel meer nodig hebt. Maar dat pak is heel onhandig aan te trekken, je kunt er niet mee onder de douche en na twintig minuten zijn de batterijen op. Het is een gadget, het begin van een ontwikkeling. Ik heb dat pak aangehad, dat is uitgezonden in ‘RTL Boulevard’, en toen liep ik even heen en weer. De volgende dag kwam ik bij mijn groenteman en die zei: ‘O, je zit in een rolstoel? Ik zag op tv dat je weer kon lopen.’
Aan de ene kant vind ik het fantastisch dat er overal op de wereld nieuwe ontwikkelingen zijn die het leven van iemand met een dwarslaesie of handicap kunnen helpen. Aan de andere kant denk ik dat het voor mij het allerbeste is om te accepteren dat het is zoals het is. Mensen zijn heel negatief over de rolstoel, maar als je kijkt hoe low tech hij is en hoeveel je er mee kunt …

Les 2
De rolstoel is mijn vriend
Marc de Hond in Trouw
“Ik krijg alleen maar meer waardering voor de rolstoel: hij kan de hele dag mee, gebruikt geen batterijen en ik kan er overal mee komen. In mijn voorstelling ‘Scherven brengen geluk’ zeg ik: ‘Mijn dwarslaesie is mijn handicap en de rolstoel is niet het probleem, het is juist de oplossing!’
Dat was het grootste omslagpunt in mijn acceptatie, dat ik in plaats van ‘o, wat erg, ik zit in een rolstoel’ hem juist ben gaan koesteren als een fantastisch middel om ergens te komen. En de hele wereld hè, ik ben overal geweest.
Ik wilde er eerst niks mee te maken hebben, dus ik leerde ook niks. Ik zat in een revalidatiecentrum om weer te leren lópen. Toen ik vervolgens geaccepteerd had dat ik de rolstoel nodig had, kwam ik in het Nederlands rolstoelbasketbalteam. Daar werd ik uitgelachen om het feit dat ik buiten het veld nergens kon komen omdat ik niet op mijn achterwielen een stoepje af kon, niet van een steile helling af durfde en me niet kon redden in een kamer die niet perfect was aangepast. Sinds ik die skills wel heb, heb ik een groot gedeelte van mijn toegankelijkheidsvraagstukken zelf opgelost.
Mijn boek ‘Kracht’ uit 2008 gaat over mijn acceptatieproces. Ik dacht dat het daarna klaar was. Toen ik aan mijn voorstelling begon te schrijven dacht ik: wat heb ik nu te vertellen dat niet al in mijn boek staat? Ik herlas mijn boek en dacht: jongen, wat zit jij nou te zeuren? Zó erg is het ook weer niet. Blijkbaar is er na het boek nog een nieuw verhaal, een verhaal van het omarmen en koesteren van mijn handicap. Een gradatie die ik zelf nooit had verwacht. Ik denk dat de paralympische wereld dat met mij gedaan heeft. Acht jaar geleden had ik daar niks mee, terwijl ik zelf al in een rolstoel zat. Ik volgde het niet en moest er niet aan denken dat zelf te gaan doen. Ik zat liever bij mijn oude team op de bank voetbal te kijken.

Les 3
Deel je ervaringen
“Je moet er klaar voor zijn. Voor mij was dat mijn ontmoeting met Esther Vergeer. Ik mocht het WK rolstoeltennis presenteren en heb haar toen een week lang van dichtbij meegemaakt. Dat heeft mij enorm geïnspireerd, om met haar te kunnen praten over van alles. Ook over: hoe is het om te daten in een rolstoel? Ik dacht daarna alleen maar: wat zij doet wil ik ook, ik moet er meer uit kunnen halen. Ik hoop dat wat Esthers verhaal met mij gedaan heeft, mijn boek of voorstelling weer met anderen zal doen. Je hoeft niet zelf het wiel uit te vinden, je kunt ook profiteren van alles wat mensen vóór jou met dezelfde handicap hebben bereikt.
Het leven is nog nooit zo luxe geweest. Het feit dat ik ondanks mijn dwarslaesie tachtig kan worden en me ook nog voort kan planten, is een verlies voor de evolutie. We zitten niet meer in een ‘survival of the fittest’, maar een ‘survival of everyone’. Voor mij is dat heel gunstig. Het feit dat ik een mooie woning heb, een goede auto, drie rolstoelen, een handbike, een mooie vriendin, dat ik de hele wereld overvlieg, dat ik op topniveau heb kunnen rolstoelbasketballen. Ik ben de meest geprivilegieerde dwarslaesiepatiënt ooit.”

Les 4
Verzacht tegenslag met mooie verhalen
“Bij tegenslag is vaak de eerste reactie: waarom moet mij dit overkomen? Omdat je jezelf wijsmaakt: mij gebeurt dat niet. Mijn visie is: tegenslag hoort bij het leven en elke dag dat het niet gebeurt, is mooi meegenomen. En als er tegenslag is, verzinnen onze hersenen er een verhaal bij waardoor we ermee om kunnen gaan. Als je jezelf mooie verhalen vertelt waar schoonheid of inspiratie in zit en je gelóóft ze ook echt, dan zie je hoe maakbaar het leven is. Je kunt zo veel met je hoofd doen. Ik geloof echt dat ik mijn theatercarrière van mijn dwarslaesie cadeau heb gekregen. Als ik dit verhaal niet had, wat zou ik dan vertellen op het podium? Had ik alleen maar grapjes over ‘ik ben de zoon van Maurice de Hond’ en hoe erg dat is.”

Les 5
Maak er wat van
Marc de Hond in Trouw
“Mijn grote voorbeelden zijn mijn opa en oma de Hond. In de Tweede Wereldoorlog is hun hele familie in Auschwitz omgekomen, op een paar na. Mijn oma Jannie was eerst met de broer van mijn opa Sam getrouwd, dus mijn opa trouwde met zijn schoonzus. Voor een gedeelte ben ik bij hun opgegroeid, want mijn moeder is jong overleden. Zij waren niet enorm bezig met iedereen die dood was gegaan en het leven dat ze kwijt waren geraakt. Het waren positieve, optimistische mensen, ondanks dat hun hele wereld ze is afgepakt. Mijn opa is flink in elkaar geslagen en heeft daar altijd pijn van gehad. In Auschwitz is geprobeerd mijn oma onvruchtbaar te maken in het medische-experimentenblok. Van de groep die daar zat hebben tweehonderd mensen het overleefd en daar zijn uiteindelijk twee kinderen uit geboren, waarvan mijn vader er dus één was. Een wonder. Ik vind het bijzonder dat ik, hun eerste kleinkind, ben vernoemd naar de eerste man van mijn oma en dus de broer van mijn opa. Degene die ze eigenlijk samen heeft gebracht. Mijn opa en oma hebben zo genoten van ons, de kleinkinderen, ze noemden het ‘blessuretijd’ en ze hebben altijd gekeken naar wat ze wél hadden.
In 2002 overleden ze allebei, in januari mijn opa en precies honderd dagen later, onverwacht, mijn oma. Na de zomer begonnen mijn problemen en aan het eind van dat jaar had ik een dwarslaesie. Tijdens mijn revalidatie heb ik hun aanwezigheid heel erg gevoeld. In mijn gedachten stonden zij aan mijn bed en zeiden ze: ‘We zijn niet zo ver gekomen om jou bij de eerste de beste tegenslag maar af te laten haken.’ Als het hen gelukt is om het allerergste dat mensen elkaar aan kunnen doen om te buigen naar: weet je wat? We maken er wat van. Dan mag omgaan met mijn handicap niet zo’n grote opgave zijn, lijkt me.”

Les 6
Probeer het beter te doen dan je ouders
“Ik kan met iedereen meepraten: mijn moeder is overleden, mijn ouders zijn gescheiden, mijn vader is nu met een veel jongere vrouw getrouwd. Mijn vader en mijn tweede moeder gingen scheiden toen ik dertien was. Vlak voor mijn bar mitswa. Dat was voor mij traumatisch, want de helft van de mensen die ik kende koos partij voor mijn moeder en kwam niet op het feest. Mijn moeder stuurde mij een brief waarin ze uitlegde dat ze niet kon feestvieren samen met mijn vader zo vlak nadat hij haar verlaten had. Daar heb ik veel verdriet van gehad.
Ik heb me dat heel persoonlijk aangetrokken en mij volwassener gevoeld dan mijn ouders. Wat ik er, denk ik, van geleerd heb, is dit: als ik later groot ben, ga ik het anders doen, dit ga ik kinderen nooit aandoen.
Ik heb nu een vrouw gevonden, Remona, die ook een scheiding heeft meegemaakt. En die ook de intentie heeft om het er beter van af te brengen dan haar ouders. Ik hoop dat het ons lukt om, als we ooit kinderen krijgen, altijd door één deur te blijven gaan, zelfs als we niet meer samen zouden zijn.

Les 7
Zoek iemand die er hetzelfde over denkt
“Voor mij is het een openbaring dat je je in de liefde niet hoeft te houden aan de regels die de maatschappij heeft bedacht voor de ideale relatie. Als Remona en ik bedenken dat andere regels beter bij ons passen, dan mag dat ook. Zoals bijvoorbeeld monogamie. Ik dacht altijd: je verliest op een gegeven moment je wilde haren, je kiest voor iemand en dan is monogamie de enige manier. Zo hoort het. Terwijl mij dat best moeite kost. Maar voor mij is het nog nooit zo makkelijk geweest om monogaam te zijn als nu, omdat ik mijn neiging om het níet te zijn kan bespreken met degene van wie ik hou. En van wie ik weet: ik kan haar alles zeggen. Dat haalt zo veel druk van de ketel en zo veel angst bij me weg. Ik ben nu ruim vier jaar samen met haar en dat is dik mijn record. Hiervoor had ik alleen relaties van een paar maanden.
Uiteindelijk heeft de scheiding van mijn ouders mij niet voor altijd beschadigd in de liefde. Ik durf het aan, ik blijf niet voor de rest van mijn leven alleen. Dan hebben mijn ouders toch iets goeds gedaan of het is uit mezelf goed gekomen. Of ik heb stiekem mijn opa en oma als voorbeeld van ‘lang en gelukkig samen’. Ik moet er nog even over nadenken welk verhaal ik mijzelf daarin wijsmaak.”

Marc de Hond
Marc de Hond (37) begint zijn loopbaan als internetondernemer, daarna is hij onder meer dj bij 3FM, commentator, tv-presentator (o.a. ‘Expedition Unlimited’ en ‘De Rekenkamer’), documentairemaker, rolstoelbasketbal-international, schrijver en theatermaker. In 2008 verscheen ‘Kracht’, een boek over de dwarslaesie die hij in 2002 door een medische misser opliep. Na een operatie aan zijn ruggenmerg, waar een tumor zat, raakte een aantal zenuwen bekneld. Zijn eerste, cabareteske theatershow heet ‘Scherven brengen geluk‘. Daarin viert hij het koperen jubileum (12,5 jaar) van zijn rolstoel.
Marc is de oudste zoon van opiniepeiler Maurice de Hond en Jasmin Busnach. Als hij drie jaar is, overlijdt zijn moeder. Marc woont samen met voormalig meerkamp-atlete Remona Fransen in Amsterdam. Speellijst en info over ‘Scherven brengen geluk’: www.marcdehond.nl

Marc in Boom Chicago

Interview Marc de Hond: “Worden wie je was”


“In mijn theaterprogramma ‘Scherven brengen geluk‘ vertel ik dat ik graag het theater in wilde, maar niet wist met welk verhaal. Dat ik altijd al een boek wilde schrijven, maar niet wist waarover. Dat verhaal, dat heb ik van mijn dwarslaesie cadeau gekregen. Net als mijn kans om in Oranje te spelen. Die kwam niet als voetbalkeeper zoals ik altijd had gedroomd, maar als rolstoelbasketballer. Een aantal dromen die ik vroeger had zijn zo op een vreemde manier toch uitgekomen.“

HULPPOST 28/8/2015 – TEKST: SANDRA SCHERPENISSE – FOTO: JOSHUA ROOD

Aan het woord is Marc de Hond. Na een operatie ontstond er een bloeding hoog in zijn rug. Deze werd pas na 13 uur opgemerkt. Gevolg: een dwarslaesie. Eigenlijk heeft hij het er nooit meer over: “Het enige moment dat ik mijn verhaal nog vertel, is als ik naar een ziekenhuis ga om een spreekbeurt te houden over preventie van medische fouten. Ik denk dat het veel interessanter is om te vertellen dat ik een man ben met een dwarslaesie die een heel actief leven leidt. Ik heb mijn rolstoel geaccepteerd, omarmd en overwonnen.”

Draag je verlies met waardigheid
Hulp PostDaarmee is Marc een schoolvoorbeeld van ons motto Worden wie je was. Voor veel slachtoffers is dat het ultieme streven, om weer een leven te leiden dat niet meer in het teken staat van het misdrijf, het ongeluk, de medische fout. Een leven waar je ondanks je extra bagage, weer van kan genieten.
Marc: “Tegenslag hoort bij het leven. Waar het om gaat, is hoe je er mee omgaat. Ik denk dat er mensen zijn die erin blijven hangen. Dat mag, maar ik denk ook dat hen met goede begeleiding de ogen kan worden geopend. Je leeft maar één keer, probeer er ondanks die tegenslag wat van te maken! In die zin denk ik ook dat slachtofferschap deels een keuze is. En ik kies ervoor mijn tegenslag waardig te dragen. Dat is ook het voorbeeld wat ik van mijn opa en oma heb gekregen. Zij hebben allebei in Auschwitz gezeten en zijn daar hun hele familie verloren. Na de oorlog hebben zij elkaar gevonden en zijn een tweede huwelijk aangegaan. Hun leven na de oorlog noemden ze blessuretijd. Ze hadden er niet meer moeten zijn; toch waren ze er. Mijn oma heeft in het experimentenblok gezeten en is daar onvruchtbaar gemaakt; toch is mijn vader geboren. Mijn opa en oma waren allebei hele positieve, optimistische mensen, die ervoor kozen geen slachtoffer te zijn en te léven. Dat zit in mijn genen, en daarom kies ook ik ervoor mijn verhaal positief te benaderen en te kijken naar wat ik allemaal wel heb en kan.”

Miscommunicatie
“Natuurlijk heb ik me verdiept in wat er mis is gegaan. Het was totale miscommunicatie tussen de chirurg, verplegers en zaalarts aan de ene kant, en aan de andere kant mijn vader en ikzelf. Iedereen heeft fouten gemaakt. Het enige lullige is dat ik met de consequenties leef. Het ziekenhuis en de verzekeraar hebben dat gelukkig ook toegegeven, dus ik heb ook een schadevergoeding gekregen. Toen kon ik het afsluiten. Ik had erkenning gekregen dát er een fout was gemaakt.”

Transparantie

“Ik snap overigens dat er fouten gemaakt kunnen worden, ook in een ziekenhuis, iedereen maakt fouten. Dat doe je niet expres. Hoe je daar vervolgens mee omgaat, is een tweede. Als je zo’n fout maakt, moet je wel de grootsheid hebben om naar de gedupeerde toe te gaan en daar transparant over te zijn. Te zeggen, dit was een hele grote fout van mij, en daar de dialoog over aangaan. Dat is bij mij niet gebeurd. Ik heb later in een brief, tussen de regels door, gelezen dat de artsen in het begin dachten dat ik er nog niet aan toe was. Later was het te lang geleden om nog iets te zeggen. Ik denk persoonlijk dat het wel zou hebben geholpen als er iemand naar me toe was gekomen. Want het is veel moeilijker om boos te zijn op iemand die meteen uitleg geeft en zijn excuus aanbiedt.”

Wereld van verschil
“Inmiddels is ontzettend veel veranderd. Er zijn protocollen, en die worden gehandhaafd. Recent kwam ik voor een kleine ingreep in het ziekenhuis. Ik kreeg uitleg, ze stelden vragen en ze controleerden doorlopend. Dat is echt een wereld van verschil ten opzichte van 12,5 jaar geleden. Toen deden ze maar wat en ik onderging het. Als er toen was gecommuniceerd zoals nu, dan was die bloeding nooit onopgemerkt gebleven.”

Gelukkig mens
“Toen ik net uit het revalidatiecentrum kwam was ik echt een beetje een sukkel in een rolstoel. Vroeger kon ik niet skateboarden, niet op het achterwiel van mijn fiets rijden… Toen ik in deze stoel kwam, dacht ik dus ook: ik ben een stijve hark, hier kan ik niets mee. Maar vervolgens werd ik uitgelachen door de mannen in mijn rolstoelbasketbalteam, omdat ik dingen niet kon en altijd meteen stond te klagen als een locatie niet rolstoelvriendelijk was. Van hen heb ik ongelofelijk veel geleerd en inmiddels heb ik geen beperkingen meer. Ik kan spontaan de deur uit, heb een geweldige vriendin en familie, en een volle agenda met van alles waar ik me op verheug. Ik ben geworden wie ik was – of had willen worden.

Project OPEN
In theorie weten we hoe de opvang en begeleiding van patiënten en zorgverleners na een medische fout er uit zou moeten zien. Maar hoe dat in de praktijk georganiseerd is, is onduidelijk en sterk verschillend per ziekenhuis. Ziekenhuizen en wetenschappers van de Vrije Universiteit Amsterdam en het NIVEL werken daarom sinds mei 2015 samen in het project OPEN om dit te onderzoeken. Wat helpt een slachtoffer nou echt verder? En hoe kunnen zorgverleners elkaar helpen in dat proces? Binnen het project gunnen zij elkaar een kijkje in elkaars keuken. OPEN wordt gefinancierd door het Fonds Slachtofferhulp.

Van september t/m december staat Marc in het theater. Zie www.marcdehond.nl voor informatie en tickets.

 

Screen Shot 2015-08-26 at 13.50.31

Marc de Hond geeft lift aan Henk van Straten in Volkskrant Magazine

“Liever geen hulp aanbieden”

Hij zit in zijn rolstoel op me te wachten in de hal van Schiphol. Marc de Hond, zoon van opiniepeiler Maurice de Hond. Net zijn vriendin op het vliegtuig gezet, een met boodschappen gevulde AH-tas op schoot.
Ziet u dat ik dat meteen al in de eerste zin opschrijf: in zijn rolstoel? Stom is dat hè? Aan de andere kant, het springt nu eenmaal in het oog. Het onderscheidt hem van, zeg, 99 procent van de andere mensen. Zo is het nu eenmaal. Bovendien is zijn handicap ook in zíjn ogen een onlosmakelijk aspect geworden van wie hij is. Hij schreef er zijn memoires over, Kracht, en nu ook een theatervoorstelling, Scherven brengen geluk.

DOOR: HENK VAN STRATEN

Zijn auto staat voor de uitgang. Invaliden mogen daar drie uur staan. Hij rolt zijn rolstoel tot naast de deur, hopt routineus op de autostoel, demonteert in een handomdraai de twee wielen, zet die op de achterbank en wordt dan geconfronteerd met het obstakel naast hem: de journalist. Op de bijrijdersstoel zou normaal de romp van de rolstoel staan. Nu plaats ik die voor hem achterin. Dat is een stijlbreuk, want het ging net zo lekker en daarbij heeft hij liever geen hulp. Dat is aan hem te merken zodra er een steward verschijnt: ‘Ik zorg ervoor dat u alle ruimte krijgt, meneer.’ Marc is vriendelijk en maakt grapjes, maar lichte irritatie schemert niettemin door.
Na de medische flater die hem een dwarslaesie bezorgde, kwam hij er al snel achter: als je geen hulp nodig hebt of er geen zin in hebt, moet je tijdens je handelingen vooral niet om je heen kijken: mensen denken dan dat je hulp zoekt. ‘In het begin keek ik nog wel, júist om te kijken of niemand me ongewenst ging helpen. Dat werkte dus averechts.’ Niet dat hij het mensen kwalijk neemt. ‘Ze zijn in dubio: ben ik een lul als ik hem help of ben ik een lul als ik doorloop?’ Dus dat leerde hij ook, dat iedereen het goed bedoelt.
Dan rijden we over de A9.Stralende dag. Het blauw bijna beledigend, zo pompeus en zeker van zichzelf. Het is een aangepaste auto. Marc schakelt en remt en geeft gas met zijn handen. Hij praat veel. Ik krijg haast geen kans vragen te stellen. En alles vertelt hij met het begin van een glimlach op zijn gezicht. ‘Het nieuwe leven van een optimist’, luidt de ondertitel van zijn boek. En, nou ja, that seems about right.
Gek eigenlijk, dat deze man, die eerst internetondernemer was en dj, nu dankzij zijn handicap schrijver en cabaretier is geworden. ‘Hoewel ik altijd al de droom had om comedy te doen’, vertelt hij. ‘Maar inderdaad, ik weet niet zeker of ik zonder die tumor in mijn rug nu in het theater had gestaan.’
En ach, wat maakt het uit? Het leven gaat zoals het gaat. Wie weet nou precies wat waarvoor heeft gezorgd en hoe het anders zou zijn gegaan? En het zal in Marcs aard zitten: opstaan en doorgaan. Of misschien niet opstaan, maar u begrijpt wat ik bedoel. Een optimist als hij ziet overal nieuwe uitdagingen.
We zijn er. Een appartementencomplex in Amsterdam. De auto staat stil, maar wij blijven zitten. Marc is nog niet klaar met praten. Over deze voorstelling, over de vólgende. Zijn gezicht is één en al jeugdigheid. Alleen de paar zilveren haren verraden zijn 38 jaar. De romp van zijn rolstoel staat nog achterin. Daar help ik hem effe bij.

Schrijver Henk van Straten reist elke week een stukje op met een min of meer bekende Nederlander. @henkvanstraten

Meer info over Scherven Brengen Geluk.

Volkskrant Magazine

Marc de Hond: “De voordelen van een dwarslaesie”

“Ik ga vertellen dat ik niet ga vertellen wat er is gebeurd’”, vat Marc
de Hond zijn show ‘Scherven brengen geluk’ gekscherend samen. Serieus
vervolgt hij: ,”Ik vertel over het geluk dat ik heb gevonden nadat ik de
dwarslaesie kreeg. Het is een feestje, omdat ik ons koperen jubileum
vier – 12,5 jaar. Maar het wordt niet alleen vrolijk. In flashbacks blik
ik terug op hoe het was in de eerste weken dat ik in het ziekenhuis
lag.”

INTERVIEW: FARALDA HOUTHUIJSEN – NOORD-HOLLANDS DAGBLAD – FOTO: FRITS DE BEER

Door complicaties bij een operatie om een gezwel te verwijderen uit zijn
ruggenmerg kreeg De Hond een dwarslaesie. Dat vertelt hij niet aan zijn
publiek en hij vindt het ongepast dat mensen ernaar vragen. “Het is
gelijk vragen naar het ergste wat in iemands leven is gebeurd. Als
iemand dat na een paar maanden doet, dan vind ik het normaal, maar bij
een eerste ontmoeting… En ik vind het niet zo relevant. Het is veel
belangrijker hoe ik ermee om ben gegaan.”

De eerste jaren had hij wel moeite met de nieuwe situatie, maar
inmiddels heeft hij die omarmd. “Het heeft ook een hele rare
schoonheid. Ik kwam in een nieuwe wereld terecht en dat is op fronten
een hele mooie wereld. Drie voorbeelden van de voordelen zijn dat ik
altijd een boek wilde schrijven, maar dat ik niet wist waarover. Ik heb
het verhaal cadeau gekregen.” ‘Kracht‘ kwam uit in 2008.
“Een tweede voordeel is het theater. Ik wilde altijd al het theater in,
maar heb de stap nooit genomen. Ik durfde niet. Nu vroegen anderen me.”
In 2012 deed hij zijn verhaal zowel voor TEDxAmsterdam als in de
theatershow ‘Lulverhalen’. “Ik werd daarbij goed begeleid. Ik vond het
heel gaaf om te doen en de reacties waren warm.”

International
“Het derde voordeel is sport. Ik wilde altijd als keeper in het
Nederlands voetbalelftal spelen. Toen ging ik eens uitrekenen hoeveel keepers er tussen mij en Edwin van der Sar stonden. Dat waren er 1500. Als
rolstoelbasketballer kwam ik in het Nederlands team en werd ik dus alsnog
Nederlands international.”

Vooral door zijn deelname aan ‘Lulverhalen’ ontdekte De Hond hoe leuk
hij het vond om in het theater te staan. Dat leidde tot een geheel eigen
show, waarmee hij nu door het land toert. “Ik laat me daarbij niet
tegenhouden als het theater niet rolstoelvriendelijk is. De Drom in
Enkhuizen is net helemaal aangepast, alleen de kleedkamer is niet toegankelijk voor me. Maar dat maakt niet uit. Elke ruimte is geschikt als kleedkamer.”
De theatermaker hoopt ook daar zijn publiek een mooie en leuke avond te
bezorgen met een positieve boodschap: ‘de situatie kun je niet
veranderen, je hebt wél in de hand hoe je ertegenaan kijkt’.

Theater
‘Scherven brengen geluk’ door Marc de Hond. Za. 5 sept. in de
Drommerdaris te Enkhuizen, do. 8 okt. in Schouwburg De Kampanje te Den
Helder (uitverkocht) en vrijdag 16 okt. in Theater de Purmaryn te
Purmerend. Aanvang telkens 20.30 uur. Reserveren bij de theaters.

How I replaced all the chairs in a theatre… with wheelchairs!

TV-presenter and paraplegic Marc de Hond made the premiere of his one-man-show an unforgettable one. He replaced all the chairs in the theatre with wheelchairs.

Pictures: Frank van Beek, Nationale Vereniging de Zonnebloem
Interview: Lianne van Kralingen
Special thanks to ‘De Zonnebloem’ team: Marc Ruis, Frank Faassen and Nathalie de Neef

Marc de Hond in Veronica Magazine over Scherven Brengen Geluk

“Dolgelukkig met een dwarslaesie”

Marc de Hond geeft een lesje levensgeluk

In de monologenreeks Lulverhalen vertelde Marc de Hond twee jaar geleden hoe hij na een dwarslaesie weer gelukkig werd tussen de lakens. Nu doet hij in zijn eerste solovoorstelling uit de doeken hoe hij weer gelukkig werd in het leven. Zelfs gelukkiger dan ervoor.

TEKST: GRIETEKE MEERMAN / FOTOGRAFIE: WESSEL DE GROOT – VERONICA MAGAZINE – 7 MAART 2015

Marc de Hond kiest zorgvuldig zijn woorden als hij vertelt hoe het versieren van vrouwen hem vergaat sinds hij in 2002 door een dwarslaesie verlamd is geraakt. „Nou… hetgeen dat de laatste jaren het meeste invloed heeft op mijn succes bij de vrouwen, is denk ik niet mijn rolstoel, maar het feit dat ik er met één ben gaan samenwonen. Ik merk toch dat dat een grotere handicap is.”

Of hij vaak lullige opmerkingen krijgt over ‘of ‘ie het nog kan’? „Heel soms”, zegt hij met dezelfde droge blik, „tijdens het uitgaan van half dronken vrouwen. Maar ik val niet zo op half dronken vrouwen. En ik weet niet precies waar ik met ze naartoe moet, omdat m’n vriendin hier ook woont. Ja, misschien gewoon op de bank, maar dan heel stil.”

Geen vraag is de 37-jarige oud-topsporter, schrijver en theatermaker te gek, maar verwacht wel wat grappen als je ze durft te stellen – gevolgd door een openhartig verhaal. In Scherven brengen geluk, zoals de show heet, doet hij ongeveer hetzelfde; een serieus verhaal vertellen waarom ook gelachen mag worden.

Zijn eerste solotheatervoorstelling is meteen een jubileumshow, meldt het persbericht. Het te vieren feit is dat hij dit voorjaar 12,5 jaar niet meer normaal kan lopen. Zijn handicap, als gevolg van een fout tijdens een operatie, heeft hem namelijk ontzettend veel geluk gebracht. Immers, als hij kon lopen, had hij niet als rolstoelbasketballer de wereld rondgereisd en was zijn theaterdroom niet uitgekomen.

Maar bovenal is de voorstelling een verhaal over hoe hij weer gelukkig is geworden. „Ik heb in 2008 een boek geschreven, getiteld Kracht, over hoe ik in eerste instantie geaccepteerd heb dat het lopen niet meer ging lukken. Dat waren de eerste zes jaar van mijn dwarslaesie. Daarna is er nog iets bijzonders gebeurd; ik ben van accepteren naar omarmen gegaan.”

Kun je écht gelukkig zijn met zoiets ergs als een dwarslaesie?

Ja, echt, zegt Marc. „Er zijn mensen die niks mankeren en heel ongelukkig zijn, en er zijn mensen die veel mankeren en heel gelukkig zijn. Dat is een interessante tegenstelling. Ik ben gaan kijken wat daarachter zit. Een geluksprofessor vertelde me dat als de primaire levensbehoeften vervuld zijn, je geluksfactor voor 50 procent wordt bepaald door je genen, voor 10 procent door de omstandigheden en voor 40 procent door wat je zelf doet. 40 procent is dus een kwestie van invullen. Dat vind ik best veel.”

Klinkt inspirerend. Is dat ook de bedoeling?

„Het zou wel mooi zijn als ik mensen die laag in hun optimisme zitten een heel klein beetje kan besmetten. Ik denk zelf op moeilijke dagen altijd aan Hans van Mourik, de jongen die in het revalidatiecentrum naast mij lag. Hij is verlamd vanaf z’n nek, maar een heel optimistische jongen. Hij heeft het erger dan ik, en hij is blij, dus dan vind ik het stom als ik ga zitten zeuren.”

In de eerste jaren na zijn dwarslaesie was Marc niet zo optimistisch als nu. Maar over die tijd is hij naar eigen zeggen wel uitgepraat. Ja, hij is boos geweest op het medisch personeel dat het had kunnen voorkomen. Maar nu niet meer. Want, zo zegt hij, elk slachtofferschap brengt het gevaar met zich mee dat het op den duur onderdeel van je identiteit wordt. En dan blijf je altijd slachtoffer. Hij spreekt nog wel eens op congressen over medische missers, maar verder heeft hij het er eigenlijk nooit meer over. Ook niet in de voorstelling.

Maar wat als iemand je op een feestje vraagt hoe je in een rolstoel bent beland?

„Dat gebeurt de hele tijd. Gisteren nog drie keer. Dan doe ik sinds kort hetzelfde als wat ik in het theater doe: verhalen vertellen die niet waar zijn, maar wél leuker. Bijvoorbeeld dat ik in de dierentuin een baby heb gered die bij de krokodillen was gevallen en daarbij zelf in mijn rug ben gebeten. Of dat ik eigenlijk niks mankeer, maar erachter ben gekomen dat je veel gemakkelijker vrouwen kunt benaderen vanuit een rolstoel – wat overigens waar is, omdat je dan onschuldiger overkomt.”

Je gaat straks naar zo’n twintig theaters in het hele land. Wat doe je als er eentje niet rolstoeltoegankelijk is?

“Daarvan zijn er inderdaad een paar. Ik heb een soort fantasie dat ik dan achterin binnenkom, naar de eerste rij ga en daar mensen vraag om me op het podium te tillen, en dat ik dan als openingsgrap heb: Marc de Hond, nog maar net in de theaters, nu al door het publiek op handen gedragen. Daar verheug ik me wel op.”

Check de speellijst voor een theater bij u in de buurt

Videoverslag: alléén maar rolstoelen bij première Marc de Hond

Bij de première van Scherven Brengen Geluk in het Amstelveense Griffioentheater waren alle theaterstoelen voor één avond vervangen door rolstoelen. De Zonnebloem verzorgde de 150 rolstoelen evenals dit videoverslag.

Eerstvolgende optredens:

Let op: bij sommige theaters zijn (helaas) slechts een gelimiteerd aantal rolstoelplaatsen beschikbaar. Tickets reserveren kan uitsluitend direct via de website of reserveringslijn van de desbetreffende theaters.

Datum Tijd Plaats Theater Kassa Tickets
za 21 mar 2015 20:00 Roermond ECI Cultuurfabriek
0475-317171 Tickets reserveren Facebook Image
wo 25 mar 2015 20:30 Arnhem Posttheater
026-4460553 Tickets reserveren Facebook Image
vr 27 mar 2015 20:30 Vught Theater De Speeldoos
073-6565588 Tickets reserveren Facebook Image
za 28 mar 2015 20:15 Rotterdam Theater Zuidplein
010-2030203 Tickets reserveren Facebook Image
do 02 apr 2015 20:30 Barneveld Schaffelaartheater
0342-842848 Tickets reserveren Facebook Image
do 09 apr 2015 20:30 Zoetermeer Stadstheater
079-3427565 Tickets reserveren Facebook Image
wo 15 apr 2015 20:30 Wijk Bij Duurstede Calypso Theater
0343-591030 Tickets reserveren Facebook Image
do 16 apr 2015 20:15 Roden Theater de Winsinghhof
050-5014020 Tickets reserveren Facebook Image

Klik hier voor de volledige landelijke speellijst

NPO Radio 2: Marc de Hond praat met Yora Rienstra over Scherven Brengen Geluk

In het NPO Radio 2 programma belt Yora Rienstra met Marc de Hond en praat over zijn nieuwe voorstelling Scherven Brengen Geluk.

Marc de Hond toert tot mei 2015 langs de Nederlandse theaters. Meer info en speellijst vindt u hier.