Tagarchief: interview

Zeven levenslessen van Marc de Hond in Trouw: “Verzacht tegenslag met mooie verhalen”


Marc de Hond viert in het theater het koperen jubileum van zijn dwarslaesie met zijn eerste cabareteske theatershow. Vieren? Ja, want na de acceptatie kwam het koesteren van zijn handicap.

TEKST: RINSKE WELS – FOTO’S: MERLIJN DOOMERNIK – UIT: TROUW, 12 SEPTEMBER 2015

Les 1
Accepteer maar dat ik nooit meer loop
“Elke keer als er ergens een medische ontwikkeling is of iemand heeft zogenaamd een wonderbaarlijke genezing ondergaan, krijg ik vijftig keer de link doorgestuurd met het nieuws. Ik kan wel zeggen tegen iedereen dat ik mijn dwarslaesie geaccepteerd heb, maar kennelijk denken mensen dat het beter voor mij is als ik weer kan lopen.
De meeste ontwikkelingen worden groter gecommuniceerd dan ze eigenlijk zijn. Neem nou het robotpak. Het suggereert dat je, als je dat pak aan hebt, geen rolstoel meer nodig hebt. Maar dat pak is heel onhandig aan te trekken, je kunt er niet mee onder de douche en na twintig minuten zijn de batterijen op. Het is een gadget, het begin van een ontwikkeling. Ik heb dat pak aangehad, dat is uitgezonden in ‘RTL Boulevard’, en toen liep ik even heen en weer. De volgende dag kwam ik bij mijn groenteman en die zei: ‘O, je zit in een rolstoel? Ik zag op tv dat je weer kon lopen.’
Aan de ene kant vind ik het fantastisch dat er overal op de wereld nieuwe ontwikkelingen zijn die het leven van iemand met een dwarslaesie of handicap kunnen helpen. Aan de andere kant denk ik dat het voor mij het allerbeste is om te accepteren dat het is zoals het is. Mensen zijn heel negatief over de rolstoel, maar als je kijkt hoe low tech hij is en hoeveel je er mee kunt …

Les 2
De rolstoel is mijn vriend
Marc de Hond in Trouw
“Ik krijg alleen maar meer waardering voor de rolstoel: hij kan de hele dag mee, gebruikt geen batterijen en ik kan er overal mee komen. In mijn voorstelling ‘Scherven brengen geluk’ zeg ik: ‘Mijn dwarslaesie is mijn handicap en de rolstoel is niet het probleem, het is juist de oplossing!’
Dat was het grootste omslagpunt in mijn acceptatie, dat ik in plaats van ‘o, wat erg, ik zit in een rolstoel’ hem juist ben gaan koesteren als een fantastisch middel om ergens te komen. En de hele wereld hè, ik ben overal geweest.
Ik wilde er eerst niks mee te maken hebben, dus ik leerde ook niks. Ik zat in een revalidatiecentrum om weer te leren lópen. Toen ik vervolgens geaccepteerd had dat ik de rolstoel nodig had, kwam ik in het Nederlands rolstoelbasketbalteam. Daar werd ik uitgelachen om het feit dat ik buiten het veld nergens kon komen omdat ik niet op mijn achterwielen een stoepje af kon, niet van een steile helling af durfde en me niet kon redden in een kamer die niet perfect was aangepast. Sinds ik die skills wel heb, heb ik een groot gedeelte van mijn toegankelijkheidsvraagstukken zelf opgelost.
Mijn boek ‘Kracht’ uit 2008 gaat over mijn acceptatieproces. Ik dacht dat het daarna klaar was. Toen ik aan mijn voorstelling begon te schrijven dacht ik: wat heb ik nu te vertellen dat niet al in mijn boek staat? Ik herlas mijn boek en dacht: jongen, wat zit jij nou te zeuren? Zó erg is het ook weer niet. Blijkbaar is er na het boek nog een nieuw verhaal, een verhaal van het omarmen en koesteren van mijn handicap. Een gradatie die ik zelf nooit had verwacht. Ik denk dat de paralympische wereld dat met mij gedaan heeft. Acht jaar geleden had ik daar niks mee, terwijl ik zelf al in een rolstoel zat. Ik volgde het niet en moest er niet aan denken dat zelf te gaan doen. Ik zat liever bij mijn oude team op de bank voetbal te kijken.

Les 3
Deel je ervaringen
“Je moet er klaar voor zijn. Voor mij was dat mijn ontmoeting met Esther Vergeer. Ik mocht het WK rolstoeltennis presenteren en heb haar toen een week lang van dichtbij meegemaakt. Dat heeft mij enorm geïnspireerd, om met haar te kunnen praten over van alles. Ook over: hoe is het om te daten in een rolstoel? Ik dacht daarna alleen maar: wat zij doet wil ik ook, ik moet er meer uit kunnen halen. Ik hoop dat wat Esthers verhaal met mij gedaan heeft, mijn boek of voorstelling weer met anderen zal doen. Je hoeft niet zelf het wiel uit te vinden, je kunt ook profiteren van alles wat mensen vóór jou met dezelfde handicap hebben bereikt.
Het leven is nog nooit zo luxe geweest. Het feit dat ik ondanks mijn dwarslaesie tachtig kan worden en me ook nog voort kan planten, is een verlies voor de evolutie. We zitten niet meer in een ‘survival of the fittest’, maar een ‘survival of everyone’. Voor mij is dat heel gunstig. Het feit dat ik een mooie woning heb, een goede auto, drie rolstoelen, een handbike, een mooie vriendin, dat ik de hele wereld overvlieg, dat ik op topniveau heb kunnen rolstoelbasketballen. Ik ben de meest geprivilegieerde dwarslaesiepatiënt ooit.”

Les 4
Verzacht tegenslag met mooie verhalen
“Bij tegenslag is vaak de eerste reactie: waarom moet mij dit overkomen? Omdat je jezelf wijsmaakt: mij gebeurt dat niet. Mijn visie is: tegenslag hoort bij het leven en elke dag dat het niet gebeurt, is mooi meegenomen. En als er tegenslag is, verzinnen onze hersenen er een verhaal bij waardoor we ermee om kunnen gaan. Als je jezelf mooie verhalen vertelt waar schoonheid of inspiratie in zit en je gelóóft ze ook echt, dan zie je hoe maakbaar het leven is. Je kunt zo veel met je hoofd doen. Ik geloof echt dat ik mijn theatercarrière van mijn dwarslaesie cadeau heb gekregen. Als ik dit verhaal niet had, wat zou ik dan vertellen op het podium? Had ik alleen maar grapjes over ‘ik ben de zoon van Maurice de Hond’ en hoe erg dat is.”

Les 5
Maak er wat van
Marc de Hond in Trouw
“Mijn grote voorbeelden zijn mijn opa en oma de Hond. In de Tweede Wereldoorlog is hun hele familie in Auschwitz omgekomen, op een paar na. Mijn oma Jannie was eerst met de broer van mijn opa Sam getrouwd, dus mijn opa trouwde met zijn schoonzus. Voor een gedeelte ben ik bij hun opgegroeid, want mijn moeder is jong overleden. Zij waren niet enorm bezig met iedereen die dood was gegaan en het leven dat ze kwijt waren geraakt. Het waren positieve, optimistische mensen, ondanks dat hun hele wereld ze is afgepakt. Mijn opa is flink in elkaar geslagen en heeft daar altijd pijn van gehad. In Auschwitz is geprobeerd mijn oma onvruchtbaar te maken in het medische-experimentenblok. Van de groep die daar zat hebben tweehonderd mensen het overleefd en daar zijn uiteindelijk twee kinderen uit geboren, waarvan mijn vader er dus één was. Een wonder. Ik vind het bijzonder dat ik, hun eerste kleinkind, ben vernoemd naar de eerste man van mijn oma en dus de broer van mijn opa. Degene die ze eigenlijk samen heeft gebracht. Mijn opa en oma hebben zo genoten van ons, de kleinkinderen, ze noemden het ‘blessuretijd’ en ze hebben altijd gekeken naar wat ze wél hadden.
In 2002 overleden ze allebei, in januari mijn opa en precies honderd dagen later, onverwacht, mijn oma. Na de zomer begonnen mijn problemen en aan het eind van dat jaar had ik een dwarslaesie. Tijdens mijn revalidatie heb ik hun aanwezigheid heel erg gevoeld. In mijn gedachten stonden zij aan mijn bed en zeiden ze: ‘We zijn niet zo ver gekomen om jou bij de eerste de beste tegenslag maar af te laten haken.’ Als het hen gelukt is om het allerergste dat mensen elkaar aan kunnen doen om te buigen naar: weet je wat? We maken er wat van. Dan mag omgaan met mijn handicap niet zo’n grote opgave zijn, lijkt me.”

Les 6
Probeer het beter te doen dan je ouders
“Ik kan met iedereen meepraten: mijn moeder is overleden, mijn ouders zijn gescheiden, mijn vader is nu met een veel jongere vrouw getrouwd. Mijn vader en mijn tweede moeder gingen scheiden toen ik dertien was. Vlak voor mijn bar mitswa. Dat was voor mij traumatisch, want de helft van de mensen die ik kende koos partij voor mijn moeder en kwam niet op het feest. Mijn moeder stuurde mij een brief waarin ze uitlegde dat ze niet kon feestvieren samen met mijn vader zo vlak nadat hij haar verlaten had. Daar heb ik veel verdriet van gehad.
Ik heb me dat heel persoonlijk aangetrokken en mij volwassener gevoeld dan mijn ouders. Wat ik er, denk ik, van geleerd heb, is dit: als ik later groot ben, ga ik het anders doen, dit ga ik kinderen nooit aandoen.
Ik heb nu een vrouw gevonden, Remona, die ook een scheiding heeft meegemaakt. En die ook de intentie heeft om het er beter van af te brengen dan haar ouders. Ik hoop dat het ons lukt om, als we ooit kinderen krijgen, altijd door één deur te blijven gaan, zelfs als we niet meer samen zouden zijn.

Les 7
Zoek iemand die er hetzelfde over denkt
“Voor mij is het een openbaring dat je je in de liefde niet hoeft te houden aan de regels die de maatschappij heeft bedacht voor de ideale relatie. Als Remona en ik bedenken dat andere regels beter bij ons passen, dan mag dat ook. Zoals bijvoorbeeld monogamie. Ik dacht altijd: je verliest op een gegeven moment je wilde haren, je kiest voor iemand en dan is monogamie de enige manier. Zo hoort het. Terwijl mij dat best moeite kost. Maar voor mij is het nog nooit zo makkelijk geweest om monogaam te zijn als nu, omdat ik mijn neiging om het níet te zijn kan bespreken met degene van wie ik hou. En van wie ik weet: ik kan haar alles zeggen. Dat haalt zo veel druk van de ketel en zo veel angst bij me weg. Ik ben nu ruim vier jaar samen met haar en dat is dik mijn record. Hiervoor had ik alleen relaties van een paar maanden.
Uiteindelijk heeft de scheiding van mijn ouders mij niet voor altijd beschadigd in de liefde. Ik durf het aan, ik blijf niet voor de rest van mijn leven alleen. Dan hebben mijn ouders toch iets goeds gedaan of het is uit mezelf goed gekomen. Of ik heb stiekem mijn opa en oma als voorbeeld van ‘lang en gelukkig samen’. Ik moet er nog even over nadenken welk verhaal ik mijzelf daarin wijsmaak.”

Marc de Hond
Marc de Hond (37) begint zijn loopbaan als internetondernemer, daarna is hij onder meer dj bij 3FM, commentator, tv-presentator (o.a. ‘Expedition Unlimited’ en ‘De Rekenkamer’), documentairemaker, rolstoelbasketbal-international, schrijver en theatermaker. In 2008 verscheen ‘Kracht’, een boek over de dwarslaesie die hij in 2002 door een medische misser opliep. Na een operatie aan zijn ruggenmerg, waar een tumor zat, raakte een aantal zenuwen bekneld. Zijn eerste, cabareteske theatershow heet ‘Scherven brengen geluk‘. Daarin viert hij het koperen jubileum (12,5 jaar) van zijn rolstoel.
Marc is de oudste zoon van opiniepeiler Maurice de Hond en Jasmin Busnach. Als hij drie jaar is, overlijdt zijn moeder. Marc woont samen met voormalig meerkamp-atlete Remona Fransen in Amsterdam. Speellijst en info over ‘Scherven brengen geluk’: www.marcdehond.nl

Marc in Boom Chicago

Interview Marc de Hond: “Worden wie je was”


“In mijn theaterprogramma ‘Scherven brengen geluk‘ vertel ik dat ik graag het theater in wilde, maar niet wist met welk verhaal. Dat ik altijd al een boek wilde schrijven, maar niet wist waarover. Dat verhaal, dat heb ik van mijn dwarslaesie cadeau gekregen. Net als mijn kans om in Oranje te spelen. Die kwam niet als voetbalkeeper zoals ik altijd had gedroomd, maar als rolstoelbasketballer. Een aantal dromen die ik vroeger had zijn zo op een vreemde manier toch uitgekomen.“

HULPPOST 28/8/2015 – TEKST: SANDRA SCHERPENISSE – FOTO: JOSHUA ROOD

Aan het woord is Marc de Hond. Na een operatie ontstond er een bloeding hoog in zijn rug. Deze werd pas na 13 uur opgemerkt. Gevolg: een dwarslaesie. Eigenlijk heeft hij het er nooit meer over: “Het enige moment dat ik mijn verhaal nog vertel, is als ik naar een ziekenhuis ga om een spreekbeurt te houden over preventie van medische fouten. Ik denk dat het veel interessanter is om te vertellen dat ik een man ben met een dwarslaesie die een heel actief leven leidt. Ik heb mijn rolstoel geaccepteerd, omarmd en overwonnen.”

Draag je verlies met waardigheid
Hulp PostDaarmee is Marc een schoolvoorbeeld van ons motto Worden wie je was. Voor veel slachtoffers is dat het ultieme streven, om weer een leven te leiden dat niet meer in het teken staat van het misdrijf, het ongeluk, de medische fout. Een leven waar je ondanks je extra bagage, weer van kan genieten.
Marc: “Tegenslag hoort bij het leven. Waar het om gaat, is hoe je er mee omgaat. Ik denk dat er mensen zijn die erin blijven hangen. Dat mag, maar ik denk ook dat hen met goede begeleiding de ogen kan worden geopend. Je leeft maar één keer, probeer er ondanks die tegenslag wat van te maken! In die zin denk ik ook dat slachtofferschap deels een keuze is. En ik kies ervoor mijn tegenslag waardig te dragen. Dat is ook het voorbeeld wat ik van mijn opa en oma heb gekregen. Zij hebben allebei in Auschwitz gezeten en zijn daar hun hele familie verloren. Na de oorlog hebben zij elkaar gevonden en zijn een tweede huwelijk aangegaan. Hun leven na de oorlog noemden ze blessuretijd. Ze hadden er niet meer moeten zijn; toch waren ze er. Mijn oma heeft in het experimentenblok gezeten en is daar onvruchtbaar gemaakt; toch is mijn vader geboren. Mijn opa en oma waren allebei hele positieve, optimistische mensen, die ervoor kozen geen slachtoffer te zijn en te léven. Dat zit in mijn genen, en daarom kies ook ik ervoor mijn verhaal positief te benaderen en te kijken naar wat ik allemaal wel heb en kan.”

Miscommunicatie
“Natuurlijk heb ik me verdiept in wat er mis is gegaan. Het was totale miscommunicatie tussen de chirurg, verplegers en zaalarts aan de ene kant, en aan de andere kant mijn vader en ikzelf. Iedereen heeft fouten gemaakt. Het enige lullige is dat ik met de consequenties leef. Het ziekenhuis en de verzekeraar hebben dat gelukkig ook toegegeven, dus ik heb ook een schadevergoeding gekregen. Toen kon ik het afsluiten. Ik had erkenning gekregen dát er een fout was gemaakt.”

Transparantie

“Ik snap overigens dat er fouten gemaakt kunnen worden, ook in een ziekenhuis, iedereen maakt fouten. Dat doe je niet expres. Hoe je daar vervolgens mee omgaat, is een tweede. Als je zo’n fout maakt, moet je wel de grootsheid hebben om naar de gedupeerde toe te gaan en daar transparant over te zijn. Te zeggen, dit was een hele grote fout van mij, en daar de dialoog over aangaan. Dat is bij mij niet gebeurd. Ik heb later in een brief, tussen de regels door, gelezen dat de artsen in het begin dachten dat ik er nog niet aan toe was. Later was het te lang geleden om nog iets te zeggen. Ik denk persoonlijk dat het wel zou hebben geholpen als er iemand naar me toe was gekomen. Want het is veel moeilijker om boos te zijn op iemand die meteen uitleg geeft en zijn excuus aanbiedt.”

Wereld van verschil
“Inmiddels is ontzettend veel veranderd. Er zijn protocollen, en die worden gehandhaafd. Recent kwam ik voor een kleine ingreep in het ziekenhuis. Ik kreeg uitleg, ze stelden vragen en ze controleerden doorlopend. Dat is echt een wereld van verschil ten opzichte van 12,5 jaar geleden. Toen deden ze maar wat en ik onderging het. Als er toen was gecommuniceerd zoals nu, dan was die bloeding nooit onopgemerkt gebleven.”

Gelukkig mens
“Toen ik net uit het revalidatiecentrum kwam was ik echt een beetje een sukkel in een rolstoel. Vroeger kon ik niet skateboarden, niet op het achterwiel van mijn fiets rijden… Toen ik in deze stoel kwam, dacht ik dus ook: ik ben een stijve hark, hier kan ik niets mee. Maar vervolgens werd ik uitgelachen door de mannen in mijn rolstoelbasketbalteam, omdat ik dingen niet kon en altijd meteen stond te klagen als een locatie niet rolstoelvriendelijk was. Van hen heb ik ongelofelijk veel geleerd en inmiddels heb ik geen beperkingen meer. Ik kan spontaan de deur uit, heb een geweldige vriendin en familie, en een volle agenda met van alles waar ik me op verheug. Ik ben geworden wie ik was – of had willen worden.

Project OPEN
In theorie weten we hoe de opvang en begeleiding van patiënten en zorgverleners na een medische fout er uit zou moeten zien. Maar hoe dat in de praktijk georganiseerd is, is onduidelijk en sterk verschillend per ziekenhuis. Ziekenhuizen en wetenschappers van de Vrije Universiteit Amsterdam en het NIVEL werken daarom sinds mei 2015 samen in het project OPEN om dit te onderzoeken. Wat helpt een slachtoffer nou echt verder? En hoe kunnen zorgverleners elkaar helpen in dat proces? Binnen het project gunnen zij elkaar een kijkje in elkaars keuken. OPEN wordt gefinancierd door het Fonds Slachtofferhulp.

Van september t/m december staat Marc in het theater. Zie www.marcdehond.nl voor informatie en tickets.

 

Screen Shot 2015-08-26 at 13.50.31

Interview Marc de Hond: “Tegenslag hoort erbij”


Marc de Hond (37) maakt van zijn dwarslaesie een theaterverhaal.

“Het irriteert mij een beetje, dat gepraat over het lot. Kijk, voor elk mens is het hebben van een volledig functionerend lichaam een tijdelijke situatie; we ontwikkelen allemaal functies die we ook weer kwijtraken. De enige vraag is: wanneer? Op een gegeven moment word je slecht ter been. Sommige mensen hebben de pech dat dit wat eerder gebeurt dan rond hun 75ste. Natuurlijk is het ingrijpend als het je overkomt op je 25ste. Maar met het lot heeft het niks te maken. Bij ‘het lot’ denk ik aan die ene vent die bij een kans van één op een miljoen de loterij wint – dat is bijzonder. Maar een handicap krijgen of andere vormen van tegenslag, dat overkomt zoveel mensen. Dat is heel normaal; het hoort bij het leven.

UIT: “HET VERMOEDEN” Nr.12 – JUNI 2015 – INTERVIEW DOOR: BERT VAN DER KRUK, FOTO: DUCO DE VRIES

HET VERMOEDENIk heb er vroeger nooit bij stilgestaan dat ik een handicap zou krijgen. Ik heb er evenmin bij stil gestaan dat ik daar ook nog vrij goed mee zou kunnen omgaan, en al helemaal niet dat de kracht om met tegenslag om te gaan kennelijk in heel veel mensen zit. Dat is een troostende gedachte: blijkbaar zijn we diep van binnen veel meer in staat om met tegenslag om te gaan dan we vooraf denken.

Ik had al wel ontdekt dat het leven niet altijd voor de wind gaat. Mijn moeder stierf toen ik drie was, mijn broertje is overleden, mijn grootouders overleefden als enigen van hun familie de Tweede Wereldoorlog. Vanaf het moment dat ik mijn dwarslaesie kreeg, kwam er een kracht in mij naar boven die zei: oké, nu moet ik aan de slag, nu moet ik doen wat er nog wél gedaan kan worden. In het begin kon ik dat fysiek nog niet uiten, omdat ik haast niks meer kon. Inmiddels is mijn nieuwe situatie gewoon: mijn lichaam en geest hebben zich na 12,5 jaar aangepast. De beperkingen zijn routine geworden. Zoiets duurt een paar jaar, maar dan heb je ook wat.

Mijn dwarslaesie heeft mij mijn verhaal cadeau gegeven, zeg ik in mijn theatervoorstelling. Ik heb altijd wel gefantaseerd om het podium op te gaan. Het probleem was blijkbaar dat ik er niet van overtuigd was dat ik iets te vertellen had. Dat is nu anders. Het verhaal van mijn dwarslaesie en de manier waarop ik daarmee omga, heeft me uiteindelijk naar het podium gebracht. Daardoor kwam ik er ook achter dat ik het talent heb om het verhaal goed te vertellen. Twee jaar na mijn eerste optreden is er nu een solovoorstelling en kopen mensen kaartjes voor me. Heel bijzonder. Maar uiteindelijk heb ik dat aan mijn verhaal te danken.

Een verhaal – of een film of een roman – is pas interessant als de hoofdpersoon een verandering doormaakt. Ik maakte iets ingrijpends mee en dacht vervolgens dat het leven nooit meer leuk zou zijn, maar gelukkig pakte dit anders uit. Ik heb geleerd dat de situatie waarin ik verkeer helemaal niet doorslaggevend is voor mijn geluk, maar wèl de manier waarop ik kies om daar tegenaan te kijken. Ik zag hoe maakbaar de dingen zijn – dat alles bij elkaar is de transitie die zich voltrekt in mijn verhaal.

Toen ik in ziekenhuis lag, gingen er heel veel deuren voor me dicht. Kunnen lopen was een vereiste om weer leuke dingen te kunnen doen, dacht ik. Als ik een leuk vriendinnetje wil, moet ik kunnen lopen. Als ik weer wil sporten, moet ik kunnen lopen. En als ik ooit het theater in wil, moet ik zéker kunnen lopen. Ik heb daar hard aan gewerkt, maar weet nu dat lopen er niet meer in zit. Maar ik weet nu ook dat ik al die dingen net zo goed – en misschien soms zelfs beter – in een rolstoel kan.”

Zie voor de speellijst komende maanden: www.marcdehond.nl


Interview Marc de Hond: “Ontslag kan een kadootje zijn”

Als er iemand wat van kracht en empowerment weet, is het wel Marc de Hond. Hij belandde in 2002 na een medische misser in een rolstoel en is sindsdien gedeeltelijk verlamd. Dat heeft hem er echter nooit van weerhouden vele carrièreswitches te maken. Na zijn revalidatie inspireerde hij zichzelf en anderen via radio, tv, zijn boek en sinds kort ook via zijn theatervoorstelling.

AKKOORD MAGAZINE CNV DIENSTENBOND – TEKST JEROEN TJEPKEMA – FOTO’S BAS DE MEIJER

Het levensverhaal van de 37-jarige Marc de Hond (zoon van Maurice) is bepaald niet over rozen gegaan. Nadat hij op jonge leeftijd zijn succesvolle internetbedrijf van de hand deed in ruil voor aandelen (op papier maakte hem dat miljonair), stortte de koers daarvan in. Veel meer dan een sportauto hield hij er uiteindelijk niet aan over. En zelfs daar had hij niks meer aan toen in 2002 een fout in het ziekenhuis hem een dwarslaesie opleverde, waardoor hij zijn benen nooit meer normaal zou kunnen gebruiken. Maar wie denkt dat Marc zich daardoor uit het veld liet slaan heeft het mis. Vele succesvolle carrières later staat hij aan het begin van de reprise van zijn eerste solotheatertour. ,,Ik heb het verhaal van mijn dwarslaesie gebruikt, of misschien zelfs misbruikt, om er een mooi theaterprogramma van te maken’’, zegt Marc. ,,In de voorstelling vertel ik dat ik mijn verhaal cadeau heb gekregen. Voor een volgende tour moet ik zelf iets verzinnen.’’

Acceptatie van een handicap
Voorpagina AkkoordMarc praat koeltjes over zijn dwarslaesie en uit alles blijkt dat hij zijn situatie volledig heeft geaccepteerd. Dat kan volgens hem ook niet anders. ,,Het alternatief is dat je je erover gaat frustreren’’, zegt hij. ,,En dat kan eventjes wel, maar als je altijd gefrustreerd blijft dan is dat je leven. Ik ken genoeg mensen die iets naars hebben meegemaakt en de rest van hun leven slachtoffer blijven. Dat is gedeeltelijk een keuze, zoals het ook een keuze is om te kijken naar wat je wél hebt en daar wat van te maken. Het leven is zo mooi dat je misschien wel 80 procent kwijt kan raken, om er met de overige 20 procent nog steeds een mooie tijd van te maken. In mijn theatershow zeg ik altijd: een glas is sneller halfvol… in een kleiner glas.’’

Kracht zit in de genen
Marc straalt kracht uit. Het is ook geen toeval dat zijn boek ook precies zo heet. In ‘Kracht’ beschrijft hij zijn revalidatieproces. De eerste jaren daarvan is hij overtuigd dat hij weer volledig normaal kan leren lopen en weer kan voetballen. Hij werkt er keihard voor om dat te bewerkstelligen. Maar dan komt hij erachter dat het niet lukt en concludeert hij dat verplaatsen in een rolstoel gewoon een stuk praktischer is. Die kracht zit volgens Marc in iedereen. Genetisch gezien stammen we immers af van mensen die honderden jaren geleden in veel erbarmelijkere omstandigheden leefden. Zij hadden de kracht om te overleven zonder zaken als schoon water, gezond eten en fatsoenlijke medische omstandigheden.

Het begint met een vonkje
Als die kracht in ieder van ons zit, hoe geraak je daar dan bij? Volgens Marc begint het met een klein vonkje. ,,Dat vonkje is de optimistische gedachte dat het zin heeft om ergens je best voor te doen’’, zegt hij. ,,Bijvoorbeeld om iets nieuws te leren. Vervolgens ga je er veel tijd en moeite in steken. En je laat je helpen door anderen die er meer verstand van hebben dan jij. Mensen denken altijd dat je heel veel talent nodig hebt. Maar kijk eens naar al die tv-programma’s waarin bekende Nederlanders, na een paar maandenoefenen en begeleiding van professionals ineens heel goed kunnen ijsdansen, schansspringen of van de duikplank kunnen springen. Ze doen iets waar ze geen talent voor hebben. Dat betekent dat mensen blijkbaar alles kunnen leren.’’

Marc de Hond in Akkoord

Ontslagen worden is geen ramp
En als je alles kan leren, zou zoiets als ontslagen worden dus geen grote ramp hoeven zijn, vindt Marc. Sterker nog, volgens hem het kan ook een bevrijding zijn. ,,Er zijn heel veel mensen die elke dag naar hun werk toe gaan, terwijl ze daar al jaren tegenover hun vrienden over klagen’’, zegt hij. ,,Maar ze doen er niks aan. Het is ook heel moeilijk je vaste contract op te zeggen in een onzekere arbeidsmarkt. Maar als een ander het voor jou doet, kan je er nooit spijt van krijgen. Het is de ideale situatie om gedwongen verandering te krijgen. Dan moet je wel. En het kan ontzettend gaaf zijn om bij een andere baan uit te komen. Ontslagen worden kan dus zomaar een kadootje zijn.’’

Misgaan heeft veel gebracht
Wat dat betreft spreekt Marc uit ervaring. Hij heeft er op jonge leeftijd al veel carrières opzitten die niet allemaal vrijwillig eindigden. Zo was hij eigenaar van een internetbedrijf, radio-deejay, tv-presentator, schrijver, rolstoelbasketballer bij het Nederlands team en is hij nu theatermaker. ,,De keren dat het mis ging en waardoor ik iets anders moest gaan doen, hebben mij altijd heel veel gebracht’’, zegt Marc. ,,Ik was nooit 3FM-deejay geworden, als het bij mijn internetbedrijf niet fout was gegaan. En zonder het feit dat op ik een gegeven bij 3FM geen toekomst meer had, was ik nooit bij een commerciële radiozender uitgekomen met een dagelijks radioprogramma. En toen de stekker uit die zender werd getrokken, had ik ineens tijd om een boek te schrijven. En toen er op tv even geen leuke programma’s meer voor me te presenteren waren, ben ik gaan trainen als rolstoelbasketballer. En voor ik het wist zat ik bij het Nederlands team.’’

Niet bang iets kwijt te raken
Marc heeft niet het idee dat hij gigantisch veel meer capaciteiten heeft dan anderen. Maar omdat het hem gelukt is één grote tegenslag te verwerken en met iets anders de draad weer op te pakken, ging hij er vanuit dat het hem vaker zou lukken. ,,Dat betekent ook dat ik nooit bang ben om iets kwijt te raken’’, zegt de ooit papieren miljonair. ,,Ik weet dat iets hebben heel fijn is, maar dat iets kwijtraken er ook voor zorgt dat er weer ruimte is voor wat anders.’’

Zelfvertrouwen uit jezelf halen
Mensen hoeven dan ook helemaal niet bang te zijn voor veranderingen. Als je ze goed doorstaat geeft dat volgens Marc namelijk zelfvertrouwen. ,,Mensen zijn bang dat ze, als ze ontslagen worden, geen andere baan kunnen vinden’’, zegt hij. ,,Of ze zijn bang dat als hun partner ze verlaat, ze geen leuke andere vrouw meer kunnen vinden. Dat is allemaal een gebrek aan zelfvertrouwen. Het betekent dat je denkt dat de omstandigheden waarin je verkeert, ervoor zorgen dat jouw leven goed is. Maar dan haal je je vertrouwen niet uit jezelf maar uit je omstandigheden en ben je heel erg geneigd daaraan vast te houden. Het engste wat je dan kan gebeuren is dat een omgevingsfactor verandert. Bijvoorbeeld je werk. Maar als je het vertrouwen uit jezelf haalt, weet je dat je daar helemaal niet bang voor hoeft te zijn. Jammer genoeg zijn er heel veel mensen die zichzelf onderschatten omdat ze hun vertrouwen halen uit hun omgeving en niet uit zichzelf. Zij komen er pas achter hoeveel ze écht kunnen, als ze tot verandering gedwongen worden.’’

‘Iets kwijtraken zorgt ervoor dat er weer ruimte is voor wat anders’

Marc de Hond
Marc de Hond (zoon van opiniepeiler Maurice) loopt in 2002 na een medische misser een dwarslaesie op waardoor hij nooit meer normaal zal kunnen lopen. Ondanks deze tegenslag gaat hij niet bij de pakken neer zitten en maakt hij de ene carrière na de andere. Zo was hij ondernemer, radio-deejay (3FM,Caz!), tv-presentator (o.a. De Rekenkamer), schrijver (van het boek ‘Kracht’) en speler van het Nederlands rolstoelbasketbalteam. Thans staat hij in het theater. Na de zomer gaat hij door met zijn solotournee ‘Scherven brengen geluk’. Hierin ‘viert’ hij het 12½-jarig jubileum van zijn dwarslaesie. In zijn show vertelt hij op een komische manier over het geluk dat het krijgen van een handicap hem gebracht heeft.

De speellijst van Scherven Brengen Geluk vindt u hier.

Marc in Akkoord

Een interview met Marc (presentator van TEDxEde 2014) over geluk en goede voeding

Van de site van TEDxEDE:

“Marc de Hond is dit jaar voor de tweede keer host van TEDxEde. In voorbereiding van 16 oktober 2014 wanneer hij wederom alle inspirerende talks zal aankondigen, spreken we hem. ” (lees verder bij TEDxEDE)

FAVORIETE TEDTALK

“Marc moet even opzoeken wat de naam ook alweer was, maar vindt snel zijn eigen favoriete TEDtalk. Die van Dan Gilbert: The Surprising Science of Happiness. Een Talk die hem zo heeft geraakt, dat hij vervolgens het boek van de Harvard psycholoog ‘Stumbeling on Happiness’ heeft gelezen. Momenteel is Marc zelfs een theatershow aan het voorbereiden die over datzelfde thema gaat: Scherven brengen Geluk.”

(lees verder bij TEDxEDE)

Radio interview met Max Verstappen, de jongste Formule 1 coureur aller tijden

Max Verstappen gaat vanaf 2015 in de Formule 1 rijden. Daarmee wordt hij de jongste F1-coureur in de geschiedenis. Hij zal uitkomen in het Torro Rosso team, het beloftenteam van Red Bull. Tijdens de onderhandelingen – 2 weken geleden – sprak Marc de Hond voor ALLsportsradio met Verstappen over zijn aankomende overstap.

Lees hier een prachtig artikel in HP/de Tijd waarin een NOS interview met Jos en Max Verstappen te zien is (en op hilarische wijze wordt geanalyseerd)

Marc de Hond over theater, muziek, The Passion en katheters op Radio 5

Marc de Hond bij Radio 5
Marc de Hond bij Radio 5

Marc de Hond was vanavond te gast in het Radio 5 programma Dichtbij Nederland om te spreken over zijn aankomende theatertoer.

 Luister het boeiende gesprek met interviewster Naeeda Aurangzeb hier terug.
 of download de uitzending hier als mp3