Categorie archief: Nieuws

Chemo-update 3: hoe voel je je?


De moeilijkste vraag die ik deze week kon krijgen: “hoe voel je je?”.

Ik vond het lastig om onder woorden te brengen wat het effect was van de eerste week chemotherapie. Nu alles een beetje heeft kunnen bezinken durf ik wel een poging te wagen.

In de eerste plaats was ik vooral erg moe. Ik heb erg veel op bed gelegen en geslapen. Het voelde alsof de helft van mijn energie was weggevallen. Desondanks heb ik wel elke dag nog een rustig rondje kunnen handbiken (wat echt ontzettend fijn is!)

Wat vooral een uitdaging is, is mijn eetlust. Op sommige momenten moet ik echt op discipline eten om voldoende calorieën binnen te krijgen. Gelukkig maakt Remona gezonde dingen voor me klaar en kijkt ze me dwingend aan totdat ik ze heb opgegeten. Ik weet nu hoe een ganzenlever-gans zich voelt, maar het is voor een goed doel.

Een chemo doorstaan is topsport. Niet alleen voor mij als patiënt, maar zeker ook voor Remona. Terwijl ik urenlang lig te slapen zorgt zij voor Livia, James en ook nog eens voor mij. Ik ben ongelofelijk trots op haar. Voor mij is het soms een machteloos gevoel dat ik nu minder voor de kinderen kan doen. In een paar weken tijd is de dynamiek in ons gezin wat dat betreft totaal veranderd. We praten veel met elkaar, delen onze gevoelens. Je zou elkaar in alle hectiek ook zomaar uit het oog kunnen verliezen. Maar dat laten we ons niet gebeuren.

Vandaag (dinsdag) is mijn beste dag tot nu toe. Ik heb energie, ik heb eetlust en ik voel me voor het eerst weer helemaal mezelf. Ik maak weer als vanouds (flauwe) grapjes. Fijn en geruststellend dat dat soort dagen er dus ook tussen kunnen zitten. Ik zag een beetje op tegen 3 maanden ‘low energy Marc’.

Overigens verblijf ik komende nacht ter controle in het ziekenhuis. Mijn nierwaarden zijn aan de lage kant en ik heb (weer) een bacterie in mijn blaas. Daarom worden wat extra onderzoeken gedaan om te kijken hoe we de nieren weer op kracht kunnen krijgen en of er nu al antibiotica moet worden ingezet tegen de infectie. De chemo kon ‘gewoon’ doorgaan vanmiddag aangezien ik nu alleen een middel krijg dat door de lever wordt verwerkt en niet door de nieren.

Mooiste moment van de week was toen ik een voicemail afluisterde. Een collega had ingesproken dat hij ‘pas net gehoord had dat ik kanker heb’. Het woord ‘kanker’ sprak hij daarbij nèt iets te enthousiast uit. Ik zeg tegen Remona: “hij had ook gewoon kunnen zeggen dat ik ziek ben, ik weet dan zelf wel welke ziekte.” Vervolgens imiteer ik zijn voicemail: “Marc je hebt kanker!” Livia zit aan tafel en papegaait: ‘kanker!’ Remona en ik moeten hard lachen, wat Livia motiveert om nogmaals vol enthousiasme te roepen: “kanker!” Hoe harder Remona en ik lachen, hoe harder Livia met een grote glimlach roept: “kanker, kanker, KANKER!!!” We moeten huilen van het lachen. Als dat maar goed gaat op de crèche.


Chemo-update 2: milde bijwerkingen.

Woensdagmiddag ben ik thuis gekomen na twee nachten in het ziekenhuis. Dinsdagochtend begon mijn eerste chemo-behandeling: een infuus van ruim 24 uur. Het grootste deel van die tijd gaat trouwens op aan het toedienen van vocht: de nieren moeten actief worden gemaakt en gehouden. Slechts een uurtje of vijf gaat op aan het daadwerkelijk toedienen van de medicijnen.

Ik heb mij voorgenomen om het chemo-traject te doorlopen zonder bijwerkingen. Ik heb verhalen gehoord van mensen die tijdens hun chemo ‘nergens last van hebben’ en ik vind dat ik ook wel een beetje recht heb om tot die groep te behoren. Misschien een utopie, maar mocht gaandeweg toch blijken dat dit plan iets anders verloopt, dan zien we het dan wel weer. Voorlopig hebben Remona en ik – heel ambitieus – de extra pilletjes die ik heb meegekregen tegen de misselijkheid niet op mijn nachtkastje gelegd, maar meteen opgeborgen in de voorraadkast. Om op die manier tegen mijn lichaam te zeggen dat ik ze toch niet nodig ga hebben. (En als ik ze straks toch een keer nodig blijk te hebben dan zijn ze zo gepakt).

Sinds de diagnose heb ik wonder boven wonder structureel uitstekend geslapen. Maar de afgelopen twee nachten heb ik helaas – voor het eerst – vrij veel wakker gelegen. Kan moeilijk zeggen wat daarvan de oorzaak is; maar hierdoor ben ik nu wel moe. Sterker nog: ik voel me een beetje ‘high’. Of dat nu door mijn slaaptekort komt, door alle medicijnen die er de afgelopen dagen bij mij zijn ingepompt, of door een combinatie van die twee weet ik niet. Ook niet hoe lang dit gevoel aan gaat houden…

Ik merk het vooral als ik praat. Normaal denk ik altijd drie zinnen vooruit, maar nu loopt het allemaal wat stroever. Voor mijn gevoel spreek ik daardoor op 2/3e tempo, maar Remona zegt dat ze geen verschil merkt. Dus blijkbaar ben ik nu vooral een beetje sloom in mijn hoofd. Althans: bij vlagen… toen ik vanochtend ‘De Slimste Mens’ zat terug te kijken loste ik de puzzel van Mark Tuitert 30 seconden sneller op dan hijzelf. Maar misschien is dat niet zo knap omdat zijn hersens op 1/3e tempo draaien.

Heb me gisteren wel een paar keer een beetje misselijk gevoeld. Kan ik erg slecht tegen. Dat is ook een van de redenen dat ik altijd terughoudend ben met alcohol. Gelukkig heb ik wel ‘gewoon’ goede eetlust, en gaat de misselijkheid meestal weg als ik wat eet. Sterker nog, als ik goed op tijd iets eet, dan komt de misselijkheid ook niet. Hopelijk blijft dat trucje werken. Remona zorgt dat ik de hele dag lekkere en gezonde dingen krijg voorgeschoteld. Erg belangrijk, want het is cruciaal dat ik altijd voldoende calorieën binnen krijg en heel veel water drink, minimaal 2,5 liter per dag.

Zojuist heb ik een uitstapje gemaakt. Met de handbike een voorzichtig rondje gefietst over de dijk. Heel lekker om na drie dagen binnen zitten weer te bewegen en in de buitenlucht te zijn. Geweldig dat dat nu alweer kan, want ik moet wel veel rust nemen. Maar de chemo-periode de hele dag op bed liggen zou ook weer heel slecht voor me zijn. Ik moet een balans vinden tussen rust en activiteit. Voor de zekerheid is Remona net wel even met mij meegefietst. Om te kijken of ik in mijn bijzondere toestand nog wel een veilige verkeersdeelnemer ben. Gelukkig gaat dat prima. Dus morgen gewoon een stukje fietsen in mijn eentje.

Bij terugkomst ben ik meteen even langs de kapper gegaan. Ik keek in de spiegel. Ik zie er moe uit. Mijn kapster vraagt of ik al plannen heb voor het weekend. Ik antwoord: “Het is toch pas donderdag? Het weekend voelt nog wel heel ver weg. Zo ver kan ik niet vooruit kijken… ik bekijken het even ‘one day at a time’. Oh ja, ik heb wel nog een olifant die op moet.”

Yup. Volgens mij klink ik high.

Chemo-update 1: Stukjes Olifant

Het infuus loopt, de eerste chemobehandeling sijpelt mijn lijf binnen. Ik voel me sterk en vol vertrouwen. Remona was er gisteren bij toen we instructies kregen en de laatste checks werden gedaan. Nu is ze er ook weer bij. Ze heeft een zelfgemaakte fruitsmoothie, verse salade en spelletjes meegenomen. Ik heb telkens de neiging haar te bedanken voor het feit dat ze er altijd voor me is. Maar de hele dag bedanken wordt ook wat raar. Dat is hoe het werkt als je samen een gezin hebt: ik ben een onderdeel van haar en zij is dat van mij. ‘Samen sterk staan’ is een cliché maar daarom niet minder waar.

De maatschappelijk-werk-dame kwam even kennismaken. Ik vertel vrolijk dat het erg goed met ons gaat en dat ik me mentaal uitstekend voel. Ze kijkt me argwanend aan of ik niet stiekem heel veel pijn aan het wegstoppen ben. Volgens mij niet… ‘ondanks alles’ ben ik vrolijk en gelukkig. Vraag me niet waar dat vandaan komt. Er moet blijkbaar erg veel gebeuren voordat ik in een dip kom.

Een bevriende arts komt de kamer binnen. Een gezellig spontaan bezoek. We blikken vooruit op het traject dat me te wachten staat. Hij zegt: “je eet een olifant, in heel veel stukjes”.

Vanochtend zei verpleegster Marleen: “we gaan de infuuszak met de eerste chemo straks met z’n tweeën ophangen”. Ik kijk omhoog naar de lange paal en zeg: “moet ik dat echt zelf doen? Hallo, mijn verzekering betaalt hier erg veel geld voor hoor…” Marleen lacht: “Nee joh, ik bedoelde, ik met een collega.”

Overigens, op Instagram wordt #firstchemo veelgebruikt. Ik blader langs de vele lachende, vaak jonge, gezichten van mensen die net als ik een foto deelden van hun eerste kleine stukje verorberde olifant.

Blaas-update 5: Alles is liefde!

Het was de afgelopen dagen wel een klein beetje vreemd: ik voel me fit, zit lekker in mijn vel en deed leuke dingen met mijn gezin en familie. Mijn poep en plas zien er zo goed uit dat ik zelfs even overwoog er een foto van op Instagram te zetten. Als er niet 2,5 week geleden een dokter was geweest die mij verteld had dat ik ernstig ziek ben, dan was ik nu gewoon weer nietsvermoedend aan het werk gegaan.

Maar de realiteit is dat ik wèl weet dat er een tumor in mijn blaas zit, en die moet weg. Daarom ben ik blij dat ik vandaag naar het ziekenhuis mag, de behandeling morgen (dinsdag) van start gaat en dat we de komende weken en maanden deze stoute meneer (of is het toch een mevrouw? Ik heb ergens het gevoel dat ze een vrouw is!) een kopje kleiner gaan maken.

De planning is dat ik nu eerst drie chemobehandelingen ga krijgen. Elke behandeling duurt 21 dagen, en op de 1ste, 2e en 8ste dag krijg ik in het ziekenhuis via een infuus de medicijnen toegediend. Ik logeer een keer in de drie weken een nacht in het ziekenhuis, als alles goed gaat ben ik de rest van de tijd thuis. Na die drie behandelingen wordt een CT-scan gemaakt om te kijken of de chemo’s effect hebben. Vervolgens wordt overlegd hoeveel chemo’s er eventueel nog achteraan komen (0, 1, 2 of 3) en dan volgt de operatie om mijn blaas te verwijderen. (Ik weet nog niet precies wat er voor mijn blaas in de plaats gaat komen maar ik voer nu campagne voor een olifantenslurf ter hoogte van mijn navel).

Ik heb op dit moment geen idee op welke manier mijn lichaam op de chemotherapie gaat reageren, daarover lopen de verhalen nogal uiteen. Maar mijn vorige voorstelling heette niet voor niets ‘Wie bang is, krijgt ook klappen’. Het heeft geen zin me hier vooraf heel veel zorgen over te maken; daarmee zou ik alleen de fijne dagen verpesten.

Ik voel me klaar voor wat komen gaat. Remona heeft hetzelfde. Bij haar is de topsport-mentaliteit ook weer aangewakkerd: we hebben ons zo goed mogelijk voorbereid op deze week en nu moet het gewoon gaan gebeuren. Het is fijn te merken dat we allebei vol vertrouwen zijn. Er zullen ongetwijfeld zware momenten komen in de volgende maanden maar die trotseren we ‘one day at a time’. Ik probeer het te zien als een investering: als ik voor een paar maanden (of wat langer) narigheid trotseren, mooie jaren terugkrijg waarin ik kan genieten van Remona, Livia en James: goede deal!

De afgelopen dagen waren er ook weer momenten van ontroering. Die heb ik vooral op momenten dat mensen een lief gebaar naar mij maken. Zoals de fruitmand die ik van mijn technici ontving, het pocket-engeltje dat ik kreeg van een vriendin, de ontzettend lieve mail van Joke (de vrouw van Koos Alberts), en die ontelbare andere berichten, appjes, bloemen en kaartjes van mensen die de moeite hebben genomen te laten weten dat ze aan ons denken.

Remona heeft voorlopig ook vrij genomen van haar werk zodat ze met mij mee kan naar het ziekenhuis voor de behandelingen. Ik ben heel blij dat haar collega’s haar hiervoor alle ruimte geven. Net zoals dat mijn collega’s en opdrachtgevers er alle begrip voor hebben dat ik voorlopig niet het podium op kan.

Vaak zien mensen een felle discussie op Twitter waarin flink wordt gescholden, en dan ontstaat het beeld dat Nederland voor het grootste deel alleen bestaat uit botte eikels. Wie de afgelopen weken in mijn tijdlijn en mailbox heeft gekeken ziet precies het tegenovergestelde: alles is liefde.

Blaas-update 4: “De beste chemo ooit!”

Als alles volgens plan verloopt begint aanstaande maandag mijn chemotherapie. Ik heb geen idee wat ik moet verwachten. Ik moest daarbij denken aan het volgende verhaal dat ik vertel in mijn voorstelling ‘Voortschrijdend Inzicht’:

Mijn schoonouders waren 25 jaar getrouwd en wilden met al hun kinderen, plus hun aanhang op een cruise gaan. Ik moet eerlijk toegeven: voor mij was dit plan een combinatie van twee elementen die mij totaal niet aanspraken: om anderhalve week op een cruiseschip tussen de (met alle respect) bejaarden te zitten én om elf dagen lang op visite te zijn… bij mijn schoonouders.
Bovendien zou ik precies tijdens deze reis jarig zijn en een hele leuke rolstoelbasketbalwedstrijd missen.
Wellicht begrijpt u waarom ik een tikkeltje opzag tegen deze cruise.

Ik begon plannen te bedenken om onder de reis uit te komen: ik overwoog het tijdelijk uitmaken met mijn vriendin of mijn eigen ontvoering in scene zetten.

Maar uiteindelijk bedacht ik mij: ik moet er maar aan geloven en me over mijn negatieve gedachtes heen zetten. Anders wordt het helemaal verschrikkelijk…
Vervolgens heb ik twee maanden lang elke dag tegen mezelf gezegd dat dit de leukste vakantie ooit ging worden. “Dit wordt de leukste vakantie ooit!” “Dit wordt de leukste vakantie ooit!”. Ik herhaalde het voortdurend. Ik ging zelfs aftellen tot de cruise. Nog een maand! Nog een week! Nog een paar dagen! Wat begon als ‘grapje’ ging na een tijdje echt zo voelen. Ik merkte dat ik me zelfs op deze reis ging verheugen.

Ik durf het bijna niet toe te geven:
Uiteindelijk WAS het ook echt een van de leukste vakanties die ik ooit heb meegemaakt!
En… het is nu nog maar 143 nachtjes slapen… dan gaan we wéér!! YES!

Aangezien dit destijds zo goed werkte, herhaal ik nu elke avond het volgende:
“Dit wordt de beste chemo ooit!” “Dit wordt de beste chemo ooit!”

Nog 5 nachtjes.

Blaas-update 3: Intens genieten van mooie momenten.

Alles voelt intenser. Een knuffel van de kinderen, een mooi liedje op de radio, een moment van oogcontact met Remona. Het dal dat de afgelopen weken door mijn ziekte is veroorzaakt zorgt ervoor dat elk klein positief ogenblik me al kan overladen met geluk. En eerlijk gezegd is dat heerlijk. Als je echt intens wil genieten van wat je hebt, laat een man in een witte jas je dan streng vertellen dat er een kans is dat je het allemaal kwijt zult raken.

Remona en ik zapten gisteravond langs de tribute voor Elton John. Lady Gaga zong ‘Your Song’. Tranen! Vanochtend zaten we in de auto en kwam ‘Geef mij je angst’ langs in de Top 2000. Wederom tranen. Wat voor tranen het precies zijn vind ik moeilijk te zeggen, maar het zijn toch echt meer tranen van geluk dan van verdriet.

Ik voel me elke dag fitter. Twee weken geleden ben ik flink ziek geweest door een bacteriële infectie die ik overhield aan de kijkoperatie. De antibiotica doet nu gelukkig goed zijn werk en op dit moment voel ik me eigenlijk uitstekend. Ik heb een diep infuus in mijn bovenarm waar dag en nacht een kastje aan hangt om me mijn medicijnen toe te dienen. Zo’n kast aan je arm is niet heel praktisch als je in een rolstoel zit en alles met je handen moet doen. Maar ja, het moet nu even. Momenteel worden langs lijn de antibiotica toegediend en vanaf 7 januari komt langs diezelfde weg – als alles volgens plan verloopt – de eerste chemo-behandeling.

Wat dat chemo-traject betreft heb ik geen idee wat me precies te wachten staat. Ik weet dat mijn moeder destijds ’s ochtends chemo kreeg en daarna ‘gewoon’ naar haar werk ging. Ik heb verhalen gehoord van mensen die er nauwelijks last van hadden… en verhalen van mensen die er flink ziek van werden. Hoe ik er zelf op reageer gaan we vanzelf merken. Het heeft nu geen zin me daar druk over te maken. Er is geen alternatief: dit is simpelweg wat ik nu nodig heb. 3 januari hebben we de eerste afspraak met de oncoloog, die gaat ons er in ieder geval meer over vertellen.

Maar afgezien van het kastje aan mijn arm en een blaas die soms wat onrustig is (wat spasme in mijn benen veroorzaakt), mankeer ik op dit moment niet zoveel. Ja okay, een dwarslaesie, maar die is er al zo lang dat ik die niet eens meer meetel. Ik voel me fit, en wil de momenten dat ik me goed voel koesteren. Er is kans dat er de komende maanden ook dagen of weken bij zullen zijn waarbij dat minder zal zijn.

Dat zal dan ook de reden zijn dat ik zo intens kan genieten van kleine mooie momenten. Nu kan het, straks misschien niet. En dus schiet ik vol als James naar me lacht of Livia spontaan een knuffel komt brengen. Als Remona me verslaat met Rummikub (we spelen nu elke dag spelletjes) en als ze op bed in mijn armen ligt. Of zoals vanochtend, toen we met zijn vieren naar Aalsmeer gingen zodat Livia even kon spelen in indoor speeltuin Chimpie Champ.

Wat zou het heerlijk zijn als straks dit traject achter de rug is – het gevaar is geweken – en ik nog net zo hard en met volle intensiteit kan genieten van de kleinste momenten.

Blaas-update 2: Maarten van der Weijden over het ‘overwinnen’ van kanker.

Nog steeds stromen de lieve berichtjes binnen. Veel mensen laten mij weten veel vertrouwen te hebben in een goede afloop. Mijn kracht en optimisme zullen mij volgens hen helpen om deze nare ziekte te ‘overwinnen’.

Ik moet terugdenken aan negen jaar geleden. Het boek BETER van Maarten van der Weijden was net verschenen en in een boekwinkel interviewde ik hem over zijn verhaal. In het boek omschreef hij in detail zijn genezing van leukemie, en zijn overwinning op het open water op de Olympische Spelen in Peking. Maarten vertelde dat hij er een hekel aan heeft als mensen praten over het ‘overwinnen‘ van kanker. Dat zou betekenen dat de mensen die het niet redden verliezers zijn. Bovendien, hij vond zichzelf een luie patiënt. Hij had zijn hele ziekenhuisperiode op bed gelegen, terwijl zijn kamergenoten er alles aan deden zo fit mogelijk te blijven. Maarten overleefde, zijn kamergenootjes niet. Volgens Maarten is het overleven van kanker een kwestie van geluk. Je artsen behandelen jou, die doen het werk. Vervolgens slaan de medicijnen aan, of niet.

Het zou voor mij een prettig idee zijn: dat ik als patiënt enorm veel invloed kan uitoefenen op de uitkomst. Ik weet uit mijn revalidatieperiode dat ik het talent heb om nooit op te geven, optimistisch kan blijven onder moeilijke omstandigheden, lichtpuntjes kan zien in het pikkedonker. Allemaal eigenschappen die mij de komende periode zeker van pas gaan komen. Die de situatie in ieder geval draaglijker gaan maken voor mij en voor mijn omgeving. Wellicht ook wel een stukkie gaan bijdragen aan de goede afloop.

Remona en ik zijn ook al begonnen aan de voorbereiding op de behandeling (die hopelijk 7 januari gaat beginnen). Vitamines en supplementen, een gesprek met een diëtist met advies over optimale voeding als je chemo krijgt. Zorgen dat we door second and third opinions zo goed mogelijk weten wat de opties zijn. Alles dat me een extra zetje in de rug kan geven, is de moeite waard om te doen.

Maar ik zit wel in team Maarten. Uiteindelijk ben ik het met hem eens dat de medicijnen en mijn artsen de ziekte voor mij moeten overwinnen. Ik ben hun sparringpartner, supporter, coach en proefkonijn. En hopelijk degene die ze als eerste zal feliciteren als straks alles gelukt is.

Voorstelling Marc de Hond valt in het water!!

De nieuwe voorstelling van Marc de Hond heeft als belangrijk thema ‘klimaatverandering’. Woensdag 17 oktober jl. vertelde hij zijn verhaal over Nederland dat onder water komt te liggen, aan een publiek dat steeds dieper onder water kwam te liggen.

Meer Voortschrijdend Inzicht

Locatie Zwembad Aquamar  / Beeldmateriaal: Clipjesfabriek

Marc de Hond in Algemeen Dagblad: ‘Tijd voor drastische maatregelen’

Klimaatverandering | Theatermaker Marc de Hond schuwt de pittige thema’s niet. Na een show over zijn dwarslaesie staat hij nu op de bühne met Voortschrijdend inzicht, een voorstelling over omgaan met verandering.

‘Een van de weinige dingen die ík kan doen, is een voorstelling maken. Mensen motiveren zich in de problemen te verdiepen.’

‘De meeste mensen denken dat het krijgen van een dwarslaesie op mijn 25ste de zwaarste verandering in mijn leven is geweest”, zegt cabaretier en voormalig rolstoelbasketballer Marc de Hond. ,,Maar als ik kijk naar waar ik het meest om heb gehuild, was dat de scheiding van mijn ouders. Dat is ook de reden dat ik lange tijd moeite heb gehad met veranderingen.” Omgaan met verandering is het thema van Voortschrijdend inzicht, een voorstelling met twee rode draden: de scheiding van zijn ouders en klimaatverandering.

Wat hebben die onderwerpen met elkaar te maken?

,,Mijn moeder overleed toen ik 3 jaar was. Daarna hertrouwde mijn vader met onze buurvrouw. Zij werd mijn nieuwe moeder. Toen ik 12 was, viel ons gezin uit elkaar. Mijn broer en ik gingen bij mijn vader wonen, mijn jongere broer en zus bij mijn moeder. Nu is een scheiding waarbij de kinderen worden opgesplitst sowieso al pijnlijk, maar daarnaast hadden mijn ouders ook nog eens lang flinke ruzie. Dat heeft me gevormd.

En als ik me op dit moment érgens zorgen over maak, dan is het wel klimaatverandering. Sinds ik kinderen heb, besef ik dat dat geen ver-van-mijn-bed-show meer is. Onze kinderen en kleinkinderen gaan heel nare dingen meemaken. Tegelijk vond ik een hele voorstelling over alleen klimaatverandering te zwaar. Daarom wilde ik het breder maken.”

Hoe verbind je de lijnen met elkaar?

,,Een tijdje geleden heb ik meegedaan met de Nacht van de Vluchteling. Bij ons verbleef een Syrische vluchteling – in mijn show klimaatwetenschapper Mustafa -, en via hem breng ik het onderwerp in de voorstelling. Mustafa wil zo snel mogelijk terug naar Syrië, omdat hij het in Nederland veel enger vindt. ‘Op een gegeven moment is in Syrië de oorlog voorbij en bouwen we het land weer op’, zei hij tegen me. ‘Maar Nederland blijft onder de zeespiegel liggen, en dat wordt alleen maar erger.’

Over 22 jaar raken we al in de problemen. Ik heb met de Delta-commissaris gesproken, degene die gaat over hoe hoog de dijken moeten worden in Nederland. Zijn assistent heeft mij tekeningen laten zien van de toekomst van Nederland. De Randstad is straks gewoon weg, tenzij we om een aantal steden heel hoge muren gaan bouwen. Maar om welke wel en welke niet? En waar moeten alle inwoners naartoe? Die beslissingen staan ons de komende twintig, dertig jaar al te wachten.”

De berichten van de afgelopen weken lieten opnieuw zien dat het veel sneller gaat en erger is dan tot nu toe werd aangenomen.

,,Al zo lang als ik me met dit onderwerp bezighoud, laten updates steeds weer zien dat het snel slechter gaat. Vorig jaar las ik in The New York Times een artikel waarin veel experts zeggen dat de slechte scenario’s waar we nu van uitgaan, nog veel te conservatief zijn. In dat stuk stond een lijst van wat er in de komende honderd jaar al misgaat, en dat is echt desastreus. Maar we steken massaal onze kop in het zand.”

Hoe houd je een show over zo’n onderwerp leuk?

,,Komieken als Seth Meyers, de Britse John Oliver en onze eigen Arjen Lubach zijn voor mij voorbeelden die laten zien hoe je zware onderwerpen licht kunt houden. Die stijl heb ik geprobeerd te hanteren. Ik ben natuurlijk niet objectief, maar ik ben wel tevreden over hoe dat is gelukt. Ik denk dat er genoeg goede grappen tussen de serieuze stukjes zitten. Over hoe we nu al een plek kunnen kopen in Oekraïne of Wit-Rusland bijvoorbeeld, en daar ons eigen super-de-luxe vluchtelingenkamp kunnen inrichten. Zodat als Nederland straks onder water staat, we ergens anders al een Nederland 2.0 hebben. Dan hoeven we niet in van die armoedige witte tentjes in het zand te zitten.”

Hoe klimaatvriendelijk leef je zelf?

,,De verwarming staat lager, we proberen zuiniger te zijn met stroom, we eten niet meer elke dag vlees. Maar er moet natuurlijk veel meer gebeuren. Het wordt tijd dat alle regeringen snel drastische maatregelen nemen. Stel dat de Amerikanen tijdens de Tweede Wereldoorlog hadden gezegd: mensen die zich geroepen voelen om Europa te bevrijden, mogen op eigen initiatief naar Normandië. Zo’n gevoel heb ik soms; dat maar 5 procent van de Nederlanders zich hier werkelijk druk om maakt en de andere 95 procent gewoon afwacht tot anderen wat doen.”

En intussen geniet iedereen van het warme weer.

,,Inderdaad. Niets aan de hand, denken we. En dan zijn er ook nog figuren als Thierry Baudet die zeggen dat het klimaatvraagstuk overdreven is; dat wetenschappers zijn omgekocht of er financieel belang bij hebben slechte scenario’s te schetsen. Het is verleidelijk zulke meningen te geloven.”

Omdat je dan niet hoeft te veranderen en geen verantwoordelijkheid hoeft te nemen.

,,Precies. En als onze kleinkinderen over veertig jaar vragen waarom we niets hebben gedaan, roepen we gewoon dat er nog te veel twijfel bestond. Weet je, er is niet alleen het probleem van de zeespiegelstijging. Het gebied rond de evenaar wordt zo heet, dat daar niemand meer kan wonen. Mensen in het noorden trekken weg naar het zuiden, de mensen daar trekken naar het noorden. Dus het wordt straks heel druk op Gibraltar.”

Voortschrijdend inzicht is te zien t/m eind mei, zie marcdehond.nl