“Dat het Openbaar Vervoer niet goed rolstoeltoegankelijk is, komt door gebrek aan visie uit het verleden”

Veel mensen met een beperking zijn afhankelijk van anderen om van A naar B te komen. Bij mij duurde die afhankelijkheid gelukkig maar één jaar. Voor elke verplaatsing moest ik leuren bij mensen om mij heen of ze me wilden brengen, een rolstoelbus regelen, of op avontuur in een slechts gedeeltelijk rolstoeltoegankelijk Openbaar Vervoer.  Gelukkig kon ik mij een aangepaste auto permitteren en was ik in staat een aangepast rijbewijs te halen. Sindsdien rij ik gelukkig weer zelf en kan ik weer spontaan overal gaan en zitten waar ik wil.

Voor rolstoelgebruikers zonder eigen auto kan reizen naar hun werk, sport, vrienden, familie of vrije tijdsbesteding in Nederland een uitdaging zijn. Er valt nog veel te verbeteren want ons Vaderlands Openbaar Vervoer is best een hindernisparcours. Er rijden nog veel treinen, trams en bussen rond die niet rolstoeltoegankelijk zijn. Zijn ze wel toegankelijk, dan zijn er nog veel perrons en haltes die niet op gelijke hoogte zijn. Als er oprijplaten zijn om dat hoogteverschil te compenseren, dan zijn die ook geregeld defect of de chauffeur weigert te helpen omdat hij anders achter komt te liggen op zijn rijschema. Op het spoor moet altijd vooruit worden gepland: bij de NS zijn er nu ruim 100 stations (van de 400) waar assistentie beschikbaar is. Dat moet je dan wel een uur van tevoren aangeven. 300 stations beschikken nog niet over assistentie. Heb je dit wel nodig om in een trein te komen, moet je dus omreizen.

De huidige stand van zaken in het OV is niet zozeer het gevolg van het huidige beleid, maar is te wijten aan gebrek aan visie in het verleden. Er is de afgelopen decennia ontoegankelijk materieel aangeschaft; dit moet eerst worden afgeschreven voordat het vervangen kan worden. De NS belooft dit voor 2030 voor elkaar te hebben. Gelukkig dat er werk van wordt gemaakt… jammer dat er niet wat eerder aan begonnen is, want het is nog wel ver weg. Veel mensen vinden een half uur vertraging al vervelend… ik vind zelf 13 jaar redelijk onacceptabel. Totdat elk perron op de goede hoogte is, zou assistentie op elk station, of een selfservice oprijplank op elk perron als tijdelijk lapmiddel kunnen functioneren. Maar dat idee zijn de treinbedrijven en Prorail blijkbaar nog niet op gekomen.

Er is een spanningsveld tussen op tijd rijden en mensen, met een beperking aan boord helpen. Als het teveel vertraging oplevert worden rolstoelgebruikers niet geholpen. Dit terwijl zij net zoveel betalen voor een kaartje als andere passagiers. Wat mij betreft hebben ze dan ook net zoveel recht om naar elke bestemming te kunnen reizen als anderen.

Wat iedereen zou moeten weten:

Goede toegankelijkheid hoeft nauwelijks duurder te zijn. Als je het meteen goed doet kost het nauwelijks wat extra’s. Of je nou een oprit metselt of een trapje; maakt niet heel veel uit. Wat wel duur is, is om achteraf de hoogte van een perron of halte te moeten veranderen. Je moet het gewoon in één keer goed doen.

Sinds 1 januari 2017 is toegankelijkheid in ons land wettelijk verplicht. We hebben er lang voor moeten strijden, maar eindelijk is het VN-verdrag geratificeerd. Dit betekent niet dat in de nacht van 31 december 2016 op 1 januari 2017 klokslag middernacht heel Nederland in een magisch moment volledig toegankelijk is geworden. Het betekent wel dat voortaan bij elke aanschaf, bouw of verbouwing verplicht rekening moet worden gehouden met toegankelijkheid voor mensen met een beperking. Het is nu ons recht.

“De mate van een ‘beperking’ wordt slechts gedeeltelijk bepaald door wat iemand mankeert, maar vooral door hoe de maatschappij is ingericht waarin hij leeft.”

In Amerika waren ze hier 27 jaar eerder mee. In 1990 heeft President Bush senior de Americans With Disabilities Act getekend. Sindsdien is bij elke aanschaf, nieuwbouw of renovatie rekening gehouden met toegankelijkheid; en daardoor is nu vrijwel heel Amerika goed toegankelijk. Je kunt veel kritische dingen zeggen over President Donald Drumpf, maar zijn gebouwen zijn tenminste wel goed rolstoeltoegankelijk!

Het is heel goed mogelijk om een land zodanig in te richten dat het krijgen van een handicap nauwelijks te koste gaat van je bewegingsvrijheid; en dat kost nauwelijks extra geld. Op die manier wordt de mate van een ‘beperking’ slechts gedeeltelijk bepaald door wat iemand mankeert, maar vooral door hoe de maatschappij is ingericht waarin hij leeft.

Vind jij ook dat het OV voor iedereen toegankelijk moet zijn?

Teken dan nu de petitie van No Limits Network voor een beter toegankelijk OV

 

“Voor alles dat ik kwijtraakte, kreeg ik iets anders terug”

Vandaag staat Marc in de rubriek ‘Gevoelszaken’ van Psychologie Magazine.
TEKST: Brenda van Osch / FOTO: Ester Gebuis.

Angst
‘Mijn moeder overleed aan kanker toen ze dertig was. Als kind was ik ervan overtuigd dat ik ook niet ouder zou worden. Ik was bang voor alles. In 2002 kwamen in één jaar veel angsten uit: ik kreeg een dwarslaesie na een tumor, ik verloor mijn opa en oma en mijn internetmiljoenen. En ik kwam erachter dat ik het aankon. Voor alles wat ik kwijtraakte, kreeg ik iets anders terug. Sindsdien ben ik niet bang meer. Mijn nieuwste voorstelling Wie bang is, krijgt ook klappen gaat erover dat de meeste angsten irreëel en zinloos zijn.’

Woede
‘Echt boos word ik als iemand achter de bar of receptie me niet kan vertellen waar ik naar de wc kan. Dat je niet kunt of wilt investeren in een invalidetoilet kan ik nog inkomen, maar dat je niet uitzoekt waar iemand dan terecht kan, vind ik een schande.’

Verdriet
‘Het meeste verdriet heb ik gehad om de vechtscheiding van mijn vader en de vrouw die ik beschouw als mijn moeder. Omdat ze uit elkaar gingen, maar vooral omdat het gezin uit elkaar viel. Mijn jongste zusje was net een paar weken oud en zij heeft mijn vader jaren niet gezien. Mijn ouders leken hun ruzie belangrijker te vinden, dan hun liefde voor ons. Daar heb ik vaak over gehuild. Helaas is de schade nooit helemaal hersteld. Dat blijft verdrietig.’

Blijdschap
‘Als ik vrienden zag stralen met hun baby op schoot, dacht ik altijd: het lijkt me leuk, maar of ik er zó blij van wordt? Ik ben geneigd om met mijn ratio intense gevoelens te temperen. Maar de dag dat mijn dochter werd geboren, in januari, was ik zo blij. Ik heb al mijn gevoel toegelaten en meerdere keren gehuild van geluk.’

Marc de Hond (39) is presentator, spreker, schrijver en theatermaker. Vanaf september gaat zijn tweede theatershow Wie bang is, krijgt ook klappen in reprise. Zie voor speeldatahttp://www.marcdehond.nl/speellijst

Foto: Ester Gebuis

 

‘We laten ons onnodig leiden door angst’

Marc de Honds boodschap aan theatergangers is dat hun angsten voor islamisering en aanslagen irreëel zijn. ‘Onze hersenen houden ons voor de gek.’

Tekst: Bas Hakker, uit: Intermediair

Op het podium in Theater de Speeldoos in Baarn maakt Marc de Hond zich klaar voor een soundcheck. Bij de kennismaking vertelt hij trots over zijn in januari geboren dochter Livia Jasmin. Op verzoek van zijn technicus ratelt hij vervolgens razendsnel een aantal zinnen. Hij besluit de soundcheck met het zingen van Geef mij nu je angst van André Hazes, en dat is precies waar zijn voorstelling over gaat.

De Hond koos voor het thema vanwege de actualiteit. Hij wilde het over meer hebben dan ‘gelukkig zijn na de rolstoel’, het thema van zijn eerste voorstelling. Zijn tweede heet Wie bang is, krijgt ook klappen, naar een uitspraak van zijn opa Sam. Die hielp anderen in de oorlog, overleefde Auschwitz en bleef daarna optimistisch in het leven staan. Marc gebruikt het verhaal van zijn grootvader als kapstok om over onze en zijn eigen angsten te praten. Anderhalf uur voor zijn optreden in Baarn lijkt hij zelf van angst weinig last te hebben. Hij neemt rustig de tijd voor het interview. ‘Ik heb twee minuten nodig om me te concentreren. Langer heeft geen zin.’

Marc-de-Hond-009

Heb je geen last van podiumvrees?

‘Mijn grootste angst is dat ik mijn tekst kwijtraak. Met veel vlieguren kan ik die kans reduceren tot nul.’

Hoe bang zijn wij eigenlijk?

‘Onderzoek door mijn vader (Maurice de Hond, red.) laat zien dat islamisering van ons land en een terroristische aanslag onze grootste angsten zijn. Ik vraag mij af of we daar niet te bang voor zijn. Er zijn politici die het vuurtje opstoken, omdat die bangmakerij kiezers oplevert. Ze spelen daarmee de terroristen in de kaart: moslims en niet-moslims worden tegen elkaar opgezet. De verschillen worden overdreven en er wordt een vijandbeeld gecreëerd.’

‘Aanslagplegers zijn sukkels die de maatschappij voor hun eigen falen willen straffen’

Dat moeten we niet doen …

‘Als het beeld ontstaat dat bijna alle moslims gevaarlijk zijn, krijgen zij minder kansen. Dat stimuleert radicalisering juist. Waarom zouden we de meerderheid van vredelievende moslims wantrouwen? Dat is onlogisch. Wie een leuk leven heeft, pleegt geen aanslagen. Aanslagplegers zijn sukkels die niet mee kunnen komen en de maatschappij voor hun eigen falen willen straffen. Wie hier op aarde voldoende aan zijn trekken komt, hoeft zichzelf en anderen niet op te blazen om in de hemel met maagden te worden beloond.’

Wie is Marc de Hond?

1977: Geboren te Amsterdam
1989 – 1995: Vwo, Casimir Lyceum Amstelveen
1995 – 1996: Economie, VU Amsterdam
1996: Junior webdesigner, Wegener
1996 – 1997: Webdesigner, 01 First Internet
1997 – 2000: Directeur 01 First Internet, oprichter Veiling.com (verkocht aan QXL/Ricardo)
1999 – 2006: Presentator/DJ, NCRV
2001 – 2002: Opleiding Presentator/Programmamaker, 3FM
2006: Presentator/DJ, Caz!
2007 – 2012: Voice-over en commentator, RTL (freelance)
2008: Auteur Kracht
2008 – 2009: Presentator LLiNK (freelance) en PR-manager Voetbal21.nl
2010 – 2013: Speler Nederlands rolstoelbasketbalteam
2011 – heden: Spreker en dagvoorzitter
2012 – 2014: Performer De LULverhalen / Presentator De Rekenkamer
2014 – 2016: Performer Scherven brengen geluk
2016 – heden: Performer Wie bang is, krijgt ook klappen

We focussen te veel op geloof en te weinig op de persoonlijkheid van de aanslagpleger?

‘Inrijden op een menigte heet nu de handtekening van IS te zijn. Terwijl in ons land de blanke man Karst T. het eerste voorbeeld hiervan was. Als iemand uit onze “eigen groep” zoiets doet, zien we een lone wolf die afwijkt van de norm. Is het een moslim, dan ontstaat een beeld dat zij dit allemaal in zich hebben. Dat vind ik irreëel.’

Het is een kwestie van perceptie?

‘Onze hersenen houden ons voor de gek. Wij hebben een beperkt beeld van de werkelijkheid in ons hoofd, waarbij het wij-zijdenken erg sterk is. Bij een overtreding tijdens Ajax – Feijenoord zie je dat mooi. Het ene kamp ziet een rode kaart, het andere is helemaal overtuigd van een schwalbe. We kijken naar hetzelfde, maar zien iets totaal anders.’

Marc-de-Hond-007

Ook al is het perceptie, die angst voor moslims is er.

‘Bij bijeenkomsten rond de komst van asielzoekerscentra waren mannen woedend omdat ze dachten dat hun dochters zouden worden verkracht. Dat zijn echte emoties, maar je moet je afvragen hoe reëel dat is.’

Daar heb jij geen last van?

‘Ik heb mijn angsten goed onder controle omdat ik een rationeel mens ben. Bij een onbehaaglijk gevoel kan ik mezelf geruststellen met logisch nadenken en kansberekening. De kans dat een terroristische aanslag je treft is heel erg klein, weet ik. We leven in de veiligste tijd ooit. We laten ons onnodig leiden door angst.’

Dat is een slechte raadgever?

‘Orthodoxe joden protesteerden in Amstelveen tegen een asielzoekerscentrum vanwege antisemitisme onder Syriërs. Ze hadden die mensen ook elke dag gastvrij kunnen verwelkomen, om te laten zien dat hun beeld van Joden onjuist is.’

‘Er zullen je nare dingen overkomen, maar je kunt toch niet voorspellen welke’

Venus van Milo-prijs

‘Het beeld van de verhouding tussen vrijwilliger en gehandicapte is dat de eerste de tweede helpt’, zegt Marc de Hond. Hij wil dat omdraaien. ‘De gehandicapte kan ook anderen helpen als vrijwilliger.’ Als ambassadeur van het DELA Goededoelenfonds bedacht hij de Gouden Venus van Milo. Dit is een prijs voor inspirerende Nederlanders met een beperking die iets goeds doen voor de samenleving. De verkiezing promoot hij onder meer via maandelijkse portretten. ‘Een mooi voorbeeld is Anja. Zij is spastisch, zit in een rolstoel en heeft veel hulp nodig. Toch gaat ze vier dagen per week naar een verpleeghuis, waar ze contact met dementerende bejaarden onderhoudt. Ze bezorgt die mensen echt een leukere dag. Dat voelt goed. Er wordt veel voor haar gedaan, maar ze doet ook iets terug.’

Is angst voor aanslagen eigenlijk een denkfout?

‘Nee. Je kunt doodgaan door een aanslag, net zoals door roken of een verkeersongeluk. Je moet je alleen afvragen in hoeverre jij je door die kleine kans moet laten leiden en welke invloed jij daarop hebt. Er zullen je nare dingen overkomen, maar je kunt toch niet voorspellen welke.’

Jij had op jonge leeftijd zelf wel een angstig voorgevoel dat je niet oud zou worden, schrijf je in je boek Kracht.

‘Die angst had te maken met wat ik heb meegemaakt. Mijn moeder Jasmin is op jonge leeftijd aan borstkanker overleden. Statisch gezien was de kans aanmerkelijk dat ik ook ooit een tumor zou krijgen. Misschien voelde ik al langer dat er iets in mijn lijf zat. Maar ik kon natuurlijk niet voorspellen dat ik in een rolstoel zou raken door een medische fout bij het verwijderen van die tumor.’

Marc-de-Hond-003

Je was vroeger sowieso erg angstig. In hoeverre liet jij je hierdoor leiden?

‘In de voorstelling overdrijf ik dit een beetje, maar als kind was ik erg angstig. Naarmate ik ouder en rationeler werd, is dat beter geworden.’

Na de dwarslaesie namen je angstgevoelens af, terwijl je tegenslag na tegenslag moest overwinnen in die tijd. De aandelen van je internetbedrijf kelderden, je grootouders overleden en je geliefde vertrok …

‘Nadat alle naars dat ik vreesde mij was overkomen, bleek ik ook een prima leven te kunnen hebben.’

Waarom denken we eigenlijk dat alles voorbij is als ons zulke dingen overkomen?

‘Mensen maken de denkfout: hoe voel ik mij morgen als ik vandaag een dwarslaesie krijg? Morgen is dan inderdaad afschuwelijk. Maar een jaar later heb je je leven weer op de rit, je rolstoel onder controle en reis je misschien als rolstoelbasketballer de hele wereld over.’

‘Hoe groter de angst, des te minder plek voor hoop en liefde’

Zijn we in ons land zo bang omdat we zo veel te verliezen hebben?

‘Ik denk het wel. Wie wifi, een villa en geweldige gezondheidszorg heeft, is banger voor oorlog dan wie alleen maar een hutje van stro heeft.’

Maakt het ons ook fragieler?

‘Ja. Mijn opa Sam had meer kans om een concentratiekamp te overleven, omdat hij in een arme Joodse wijk in Amsterdam is opgegroeid en streetwise was.’

Wil je mensen inspireren zich minder door angst te laten leiden en meer risico te nemen?

‘Ik wil mensen niet vertellen wat ze moeten doen. Wel merk ik dat het anderen helpt als ik vertel over hoe ik omga met tegenslagen. Het geeft mij voldoening te merken dat mensen kracht uit mijn verhalen halen. Dit vertellen ze mij bijvoorbeeld na een optreden. Dat is voor mij, naast het vermaken van mensen, een belangrijke reden om op het podium te willen staan.’

Dus stiekem gaat ook deze voorstelling over gelukkig zijn ondanks tegenslagen.

‘Bij beide voorstellingen is mijn boodschap: vervelende momenten zijn niet te voorkomen, geniet van de momenten waarop er géén tegenslag is. En laat je vooral niet leiden door irreële angsten. Hoe groter de angst, des te minder plek voor hoop en liefde.’

Exoskelet

Marc de Hond maakt handig gebruik van technologie om zo min mogelijk last te hebben van zijn beperking. Hij is optimistisch over de ontwikkelingen. Zelf was hij de eerste Nederlander die liep in een Lokomat, de voorloper van het exoskelet. Tegelijk waarschuwt hij voor overspannen verwachtingen. Het exoskelet wordt wel gebracht als het middel waardoor verlamde mensen zonder rolstoel kunnen leven, terwijl dat echt nog in de kinderschoenen staat. ‘Ik zie mijzelf niet over straat gaan met zo’n exoskelet.’ Het is volgens hem de kunst om er het beste van te maken met de technologie die zijn waarde al heeft bewezen. ‘Ik sta ook niet vooraan als er een experimentele operatie voor een dwarslaesie zou komen.’

Beeld: Frank Groeliken

Dochter voor Marc de Hond en Remona Fransen

AMSTERDAM – Presentator en theatermaker Marc de Hond en oud-atlete Remona Fransen zijn donderdag de trotse ouders geworden van een dochtertje: Livia Jasmin de Hond. Dat heeft het koppel bekendgemaakt.

Moeder en dochter maken het goed. “We zijn heel gelukkig met een gezonde dochter”, stellen de verse ouders. “We zijn dankbaar aan de geweldige vakmensen die ons de afgelopen maanden hebben begeleid.”

De Hond zou donderdagavond zijn nieuwe voorstelling Wie bang is, krijgt ook klappen spelen in Heerhugowaard. In overleg met het theater wordt deze voorstelling verplaatst naar 29 maart.

De voorstellingen van Wie bang is, krijgt ook klappen die vanaf vrijdag staan gepland gaan wel door, inclusief de première op dinsdag 31 januari. De Hond en Fransen ontmoetten elkaar op trainingscentrum Papendal, waar hij trainde als rolstoelbasketballer van het Nederlands team en zij als succesvol atlete op de zevenkamp. Inmiddels zijn ze zes jaar samen.

Onderzoek Maurice de Hond wijst uit: PVV-stemmers hebben meer angsten

Persbericht 18 januari 2017

Voor het nieuwe theaterprogramma van Marc de Hond deed zijn vader Maurice de Hond via Peil.nl onderzoek naar de angsten die leven onder de Nederlandse bevolking. Daaruit blijkt de grootste angst van de Nederlanders te zijn dat er te veel Islam in ons land komt. Bovendien toont het onderzoek aan dat mensen die op de PVV stemmen significant meer angsten hebben dan andere kiezers.

42% van de Nederlanders geeft aan zich vaak zorgen te maken, tegenover 60% van de PVV-stemmers.

De top 5 (van de 45) voorgelegde angsten onder alle Nederlanders zijn dat er te veel Islam naar Nederland komt (65%), dat er een terroristische aanslag in ons land komt (59%), dat ISIS naar Nederland komt (54%), angst om dement worden (49%) of dat Moslims in de meerderheid komen (48%).

PVV-stemmers hebben meer angsten

Mensen die PVV stemmen zijn aanzienlijk banger voor een terroristische aanslag in Nederland en hebben meer angst voor oorlog, moslims, Marokkanen, asielzoekers en allochtonen. Maar ook andere angsten worden aanzienlijk vaker door PVV-stemmers beleefd: vliegangst, verlatingsangst, angst om oud te worden, werkloos te worden, in het donker over straat te gaan, of dat hun kinderen iets overkomt.

Marc de Hond gaat deze maand de theaters in met een programma over angst, Wie bang is, krijgt ook klappen, en gebruikt de resultaten hierin. Marc de Hond: “We leven in Nederland in de veiligste tijd ooit, en toch voelen steeds meer mensen zich onveilig. We worden bang gemaakt door angst zaaiende terroristen, maar ook door politici en media die er belang bij hebben om op ons angstsysteem in te spelen. Ik zie wereldwijd politici verkiezingen winnen door ons bang te maken voor wat er voor vreselijks gebeurt als hun tegenstander wint, in plaats van ons te inspireren met wat zij voor moois gaan doen als zij zelf winnen. In aanloop naar de aankomende Tweede Kamerverkiezingen wil ik met mijn verhaal Nederlanders wapenen tegen ‘Damschreeuwers’, mensen die anderen bang maken voor ingebeelde gevaren.

Het onderzoek is verricht onder ruim 3500 respondenten. De volledige resultaten zijn hier te bekijken: Angstonderzoek 2016.

Wie bang is, krijgt ook klappen

2016/2017 Wie bang is, krijgt ook klappen

In zijn tweede theaterprogramma, Wie bang is, krijgt ook klappen, legt Marc de Hond uit hoe het hem lukte zijn angsten te overwinnen en hoe het grote oorlogsgeheim van zijn opa daar een belangrijke rol in speelde. Wie Bang Is, Krijgt Ook Klappen is t/m mei 2017 te zien in de Nederlandse theaters. Klik hier voor meer informatie en de speellijst.

Bestel voor 31 oktober a.s. kaartjes voor Marc’s geweldige nieuwe voorstelling “Wie bang is, krijgt ook klappen” en maak kans op een mega-prijzenpakket!

Bestel kaartjes, mail naar marc@dehond.nl o.v.v. ‘Prijzen’. Op 7 november worden onder alle inzenders twee prijzenpakketten verloot. Over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd.

Check nu de speellijst: http://marcdehond.nl/speellijst

Als liefde het wint van angst, voor Geert Wilders – fragment uit nieuwe show

Geert Wilders vertelde in Playboy dat hij open staat voor een relatie met een moslima. Maar is er ook een moslima die open staat voor een relatie met Geert Wilders?

Fragment uit “Wie bang is, krijgt ook klappen

 

 

Dat Marijn de Vries Paralympics geen topsport vindt, is een gotspe

Marijn de Vries (ex wielrenster,  journaliste) zegt in haar column in Trouw dat zij de Paralympics geen topsport vindt. Eerlijk gezegd dacht ik dat achter deze discussie na de spelen in Londen in 2012 al een dikke punt was gezet. Uiteraard is het haar goed recht om te vinden wat ze wil. Maar ik vind het zelf een beetje een uitspraak in dezelfde categorie als mijn oom die liefhebber is van klassieke muziek, maar over house-muziek zegt dat hij ‘het géén muziek vindt’.

Kortom, het is in de oren van mijn oom blijkbaar geen mooie muziek. Hij kan er niet van genieten. Vanuit zijn perspectief kan hij zich zelfs niet voorstellen dat anderen er wel van kunnen genieten. In dat geval ligt het er aan wat voor hem de definitie van muziek is, en dat is een kwestie van smaak.

Wat jij beschouwt als topsport, hangt net zo goed af van smaak. Er zijn een hoop mensen die darten geen topsport vinden. Want het kan worden beoefend door mensen met vadsige niet-atletische lijven terwijl ze alcohol drinken. Marijn heeft er zelfs moeite mee als de Paralympische Spelen door andere mensen topsport wordt genoemd.

dafneschippers

“De 200 meter rennen voor mensen die geen piemel hebben”

In haar beleving zijn topsporters uitsluitend de ‘allersterkste mensen ter wereld die het tegen elkaar opnemen’. Dus als het om atletiek gaat, dan is alleen de allersnelste man ter wereld een topsporter. Als het om de 200 meter sprint gaat kan er maar één mens de snelste zijn en is dat dus Usain Bolt. Als het om de sport ‘200 meter rennen op blades’ gaat of ‘200 meter rennen zonder iets te kunnen zien’, dan is dat volgens Marijn heel inspirerend en knap, maar géén topsport. Volgens de strenge definitie die Marijn de Vries hanteert van topsport, is de discipline waar onze eigen Dafne Schippers in uitkomt (de 200 meter rennen voor mensen die geen piemel hebben), dus ook heel knap en inspirerend, maar verdient het niet het predicaat topsport.

Op de Paralympische Spelen zijn echter ook sporten waarvan geen Olympische variant bestaat. Zoals bijvoorbeeld handbiken en boccia. Ook rolstoelbasketbal zou je als een ‘op zichzelf staande sport’ kunnen zien. Is de mens die het allerbeste ter wereld is in boccia, volgens haar dan wel topsporter?

Marijn vraagt zich af waarom de ene handicap wel en de andere handicap niet in aanmerking komt voor deelname aan de Paralympische Spelen. Haar vriendin Tessa heeft MS en mag volgens Marijn niet meedoen aan de Paralympics. Blijkbaar heeft ze zich verkeerd laten voorlichten, want dat mag wèl. Ik hoop dat Tessa en Marijn op 5 oktober naar de talentdag van NOC*NSF gaan, waar volgens deze oproep Tessa en andere MS-patienten van harte welkom zijn.

Maar toegegeven, het is inderdaad enigszins willekeurig welke handicaps en aandoeningen wel en niet in aanmerking komen voor deelname aan de Paralympische Spelen. Er zijn veel verschillende categorieën en classificaties. Daar moeten harde criteria voor worden vastgesteld om het zo eerlijk mogelijk te maken. Voor elke grens die je stelt, bestaat er iemand die daar nèt buiten valt. Dat is inderdaad arbitrair, en dat is iets waar de Paralympische wereld zelf ook mee worstelt. Voortdurend worden criteria en regels daarom bijgesteld.

Arbitrair

marlou_van_rhijn_1Arbitraire regels en criteria zijn overigens geen reden om iets ‘geen topsport’ te vinden. Op de Olympische Spelen zijn die er ook volop. Je zou kunnen zeggen dat een vrouw van 50 kilo altijd met judo zou verliezen van Dennis van der Geest (zelfs als Dennis al jaren niet meer traint). Toch zijn er in sporten als judo en boksen allerlei verschillende gewichtsclassificaties waardoor ook lichte vrouwen een Olympische medaille en het predicaat topsporter krijgen. Een tengere vrouw van 50 kilo heeft echter geen kans van winnen bij het kogelstoten. Want dat kent op de Olympische Spelen geen verschillende gewichtcategorieën, en wordt daarom alleen beoefend door zwaargewichten. Is dat eerlijk en consequent? Nee! Topsport is niet altijd eerlijk. Het is meer traditie en gewoonte die bepalen dat de ene sport wèl werkt met verschillende categorieën, en de andere niet. Die categorieën worden zo objectief mogelijk vastgesteld en vallen vervolgens voor de ene sporter misschien wat gunstiger uit dan voor de ander.

Betuttelend

Marijn zegt in haar betoog dat ze het ongelooflijk knap vindt wat Paralympische atleten presteren en heel inspirerend. Desalniettemin, het moge inmiddels duidelijk zijn, het is volgens haar géén topsport. Ik kan me goed voorstellen dat zulke kwalificaties op Paralympiërs als Marlou van Rhijn en Jetze Plat nogal betuttelend overkomen. Zeker uit de mond van Marijn de Vries, wiens eigen ‘claim to fame’ was dat ze op haar dertigste als journaliste het experiment aanging om topsporter te worden. “Dat lukte!” valt op haar website te lezen, want al binnen een jaar reed ze “tussen de wereldtop”. Ze verdiende inderdaad enige jaren (een gedeelte van) haar brood met ‘professioneel wielrennen’. Wie echter zoekt naar Olympische deelnames, of overwinningen in klassiekers of grote rondes, zal bij Marijn de Vries niets vinden. Key stats, volgens de UCI: nul ProWins, nul GrandTours, nul classics. Kortom: ze reed tussen de wereldtop, waarschijnlijk aan het begin van de race. Daarna reed die wereldtop heel hard bij haar weg. Maar goed: meedoen is ook belangrijker dan winnen.

img_2507“Nul ProWins, nul GrandTours, nul classics”

Je kunt allerlei kritische vragen stellen bij de Paralympische sport: hoeveel erkenning verdienen de sporters? Hoeveel zendtijd en media-aandacht zou passend zijn? Hoeveel steun van NOC*NSF moet er naar Paralympische Sport gaan (ten koste van Olympische Sport)? Zijn er misschien Paralympische disciplines waar te weinig concurrentie is? Welke handicaps komen wel of niet in aanmerking voor deelname? Moet een Paralympiër ook in aanmerking komen voor de prijs “Sportman of sportvrouw van het jaar?”

Maar als we iemand als Marijn de Vries, die een paar jaar meehobbelde in het peloton een topsporter noemen omdat ze in die periode fulltime aan sport deed, dan zou het een gotspe zijn om Paralympiërs die leven voor de sport en zich in hun eigen discipline meten met de allerbesten ter wereld, dat predicaat te ontzeggen.

 

Marc de Hond in ‘Met de deur in huis’

In het SBS6 programma “Met de deur in huis” brengt Tineke Schouten een bezoek aan het huis van Marc de Hond:

Zaterdag 27 augustus, SBS6

Aflevering van SBS6 programma “Met de deur in Huis” waarin Tineke Schouten een bezoek brengt aan het huis van Marc de Hond.

Ruben van der Meer, Maik de Boer en Patty Brard proberen onder leiding van presentator Kees Tol te raden welke BN-er de eigenaar is van het huis.

 

 

Marc de Hond live commentator voor de NOS bij Paralympische Spelen in Rio

Persbericht 26 augustus 2016

Voor presentator/theatermaker Marc de Hond gaat opnieuw een wens in vervulling. Van 7 tot 18 september mag hij bij de Paralympische Spelen in Rio aan de slag als live commentator en verslaggever voor de NOS bij alle wedstrijden van het rolstoelbasketbal. De Hond speelde zelf vier jaar in het Nederlands Rolstoelbasketbalteam.

De Hond: “Nadat ik mijn handicap kreeg, kwam het rolstoelbasketbal op mijn pad. Dit werd al snel mijn grootste passie. Dat ik vier jaar met Oranje als fulltime sporter de wereld heb mogen rondreizen was geweldig. Helaas was ik uiteindelijk niet goed genoeg om een basisplek in het team te veroveren. Dat ik nu met de NOS alsnog naar de Paralympische Spelen mag en de kans krijg om mijn passie voor dit spel over te brengen op de kijkers, is echt fantastisch!”

Het is niet het enige goede nieuws voor De Hond dit jaar: na twee seizoenen zijn eerste voorstelling in de theaters te hebben gespeeld, mag hij vanaf eind dit jaar opnieuw het podium op. Ditmaal met zijn tweede show: Wie Bang Is, Krijgt Ook Klappen. Dit voorjaar verscheen ook al zijn eerste kinderboek De fantastische scheve toren van Pisa. Als klap op de vuurpijl is zijn vriendin Remona Fransen in verwachting van hun eerste kindje.

Jack van Gelder

De Hond is al sinds de lagere school beste vrienden met Brian, de zoon van Jack van Gelder. Hij heeft het vakmanschap van jongs af aan van de meester afgekeken. De Hond: “Ik was negen toen ik voor het eerst met Jack mee was naar een voetbalinterland en naast hem zat toen hij verslag deed van Oranje. Sindsdien is hij een groot voorbeeld voor me. Wat hij jarenlang voor het voetbal was, wil ik nu voor het rolstoelbasketbal worden.”

Paralympics

Marc de Hond, rolstoelbasketballer
Marc de Hond, rolstoelbasketballer

De Paralympische Spelen vinden van 7 tot 18 september plaats in Rio, Brazilië. Het Nederlands heren rolstoelbasketbalteam heeft zich voor het eerst sinds twaalf jaar weer geplaatst voor de Spelen. Het damesteam won brons in Londen en is nu favoriet voor de Gouden Medaille. Alle wedstrijden worden live uitgezonden via de app en websites van de NOS. Samenvattingen zijn elke ochtend te zien op NPO1 en elke avond om 19:30 uur op NPO2. De Paralympische Journaals worden, net als in 2012 en 2014, gepresenteerd door Herman van der Zandt.

Wie Bang Is, Krijgt Ook Klappen

Wie Bang Is, Krijgt Ook Klappen gaat januari 2017 in première en is vervolgens het hele jaar te zien in de Nederlandse theaters. Meer informatie en de speellijst staan op www.marcdehond.nl.