“Niet de mens is beperkt, maar zijn omgeving”


Marc de Hond is presentator, schrijver, spreker, dagvoorzitter en in september start zijn derde theatervoorstelling. Sinds 2002 is hij afhankelijk van een rolstoel door een dwarslaesie. Loes en Marieke – redactieleden van dit tijdschrift – vragen aan hem hoe toegankelijk Nederland is, hoe goed de overheid het doet en of hij zelf wel eens klaagt.

Tijdschrift voor klachtrecht / interview met Marc de Hond / tekst: Marieke Ruitenburg en Loes Wijnbergen

Marc woont met zijn gezin in Badhoevedorp. De woning is volledig rolstoeltoegankelijk. Dat gold niet voor de groentewinkel in de buurt.

‘Er was een hoogteverschil tussen de stoep en de groentewinkel. Daardoor moest ik in m’n rolstoel met een acrobatische sprong de winkel in en uit. De groenteman vertelde me dat hij de gemeente al vaker had gevraagd om het hoogteverschil te egaliseren. Ik vroeg hem of hij het goed vond als ik een klacht over hem zou indienen. Dat vond hij prima. Ik heb toen een mailtje naar de gemeente gestuurd en binnen een week was het geregeld! Dat een mailtje volstond, vond ik wel bijzonder. Ik vroeg me wel meteen af waarom dat niet eerder kon.’

Is er voldoende aandacht voor de behoefte van mensen met een beperking?

‘Wat is “voldoende”? Alles is relatief. Sommige mensen met een beperking zien alles wat er voor hen geregeld wordt als een gunst. Ik zie het als een recht. Niet de mens is beperkt, maar de ontoegankelijke omgeving is beperkt. Dat is een heel ander perspectief.En dan is er nog een hoop te verbeteren in Nederland. Ik loop er dagelijks tegenaan dat mijn omgeving niet goed is ingesteld op een rolstoel. Bij het ontwerp van een gebouw of voertuig is er vaak geen rekening mee gehouden dat het ook toegankelijk moet zijn voor mensen in een rolstoel. Een hellingbaan in het ontwerp meenemen – in plaats van eerst een trap en dan later een rolstoelliftje erbij plaatsen – kost niets extra. De aanpassingen achteraf kosten juist geld. Het voelt ook veel gastvrijer als er een goede en bruikbare voorziening is.’

Niet de mens is beperkt, maar de ontoegankelijke omgeving is beperkt. Dat is een heel ander perspectief.

Bij Tijd voor Max – uitzending donderdag 26 februari 2015 – vertelde je dat je – mocht je in een rolstoelontoegankelijk theater moeten optreden – achterin de zaal zou binnenkomen en je dan door bezoekers op het podium zou laten tillen.

‘Ik heb geen vaste werkplek. Ja, het theater, maar ieder theater is anders. Vaak hebben theaters in het artiestendeel geen rolstoeltoilet. Ik vind het niet nodig om optredens om die reden te gaan afzeggen. Dan moet er dus iets worden verzonnen. Desnoods ga ik buiten ‘wild katheteriseren’.

Een enkele keer heeft publiek op de eerste rij me in mijn rolstoel op het podium getild. Dan begin ik mijn show met de opmerking ‘ik heb nog niets gedaan en u draagt me nu al op handen’. Dat klinkt als een aardige binnenkomer, maar is toch een ongemakkelijk begin van de show. Het alternatief is dat ik me voordat het publiek de zaal binnenkomt al door de technici laat tillen en dan op het podium achter het gesloten gordijn wacht tot het tijd is.’

Nederland heeft het VN-gehandicaptenverdrag ondertekend. Sinds 1 januari 2017 zijn, bijvoorbeeld, rolstoeltoiletten geen gunst meer, maar een recht. Wat ziet Marc daarvan in de praktijk?

‘Het is een kip-/eiverhaal’, zegt Marc. ‘De horeca zegt “We krijgen nooit klachten over rolstoelontoegankelijkheid” en “Er komt nooit iemand in een rolstoel”. Ze vragen zich niet af of dat wellicht komt omdat mensen eerst uitzoeken of een gelegenheid een rolstoeltoegankelijk toilet heeft. Als dat niet zo is, bezoekt men die gelegenheid niet. Dan krijg je dus ook geen klachten.

Het ontbreken van gehandicaptentoiletten in de openbare ruimte en bij winkeliers is ook een groot manco. Heus niet iedere eenmanszaak kan en hoeft duizenden euro’s te investeren om ruimte te maken voor een invalidentoilet. Maar dan zou er een gezamenlijk invalidentoilet in de nabije omgeving moeten zijn. En natuurlijk horen alle winkeliers dan te weten waar het invalidentoilet zit, zodat ze hun klanten snel de weg kunnen wijzen’. Ter verduidelijking legt Marc uit dat rolstoelgebruikers vaker naar het toilet moeten dan mensen zonder loopbeperking en meestal ook meteen.

Hij vervolgt: ‘Het is niet nodig om iedere individuele winkelier hierover aan te klagen, maar wel als zij gezamenlijk niets ondernemen. Nu worden de gebruikers de dupe in plaats van de winkeliers die een wettelijke verplichting niet nakomen. Iedere gemeente kan dit ook als voorwaarde in de vergunning opnemen!

Hij hoopt op een proefproces met als uitgangspunt dat winkeliers of horeca gezamenlijk een voorziening horen te treffen. Dat is een creatieve oplossing.

En de winkelier die geen geld of ruimte voor een rolstoeltoegankelijk toilet heeft? Die moet verplicht worden om op zijn winkelruit bekend te maken waar in de buurt wèl een rolstoeltoegankelijk toilet is. Doet de winkelier dit niet, dan betekent dat een boete.’

De gemeente denkt sterk vanuit haar eigen organisatie en niet vanuit de mens.

In Marc’s verhaal staat de boodschap van creativiteit en oplossingsgerichtheid centraal. Dat mist hij nog wel eens bij de overheid. Zijn verhuizing van Amsterdam naar Haarlemmermeer illustreert dit.

‘Twee weken na mijn inschrijving in de gemeente Haarlemmermeer ontving ik een brief van de gemeente Amsterdam. Ik dacht dat het een soort bedankbrief van de gemeente zou zijn vanwege de tijd die ik in Amsterdam heb gewoond en gewerkt en dat de gemeente me veel geluk wilde wensen in mijn nieuwe woonomgeving. Maar nee: ik moest mijn rolstoel nog inleveren. De ‘oplossing’ was om bij de gemeente Haarlemmermeer een Wmo-aanvraag voor een nieuwe rolstoel in te dienen. Binnen een week kwam er iemand van de gemeente Haarlemmermeer langs met de mededeling dat de leverancier een rolstoel uit de voorraad zou uitzoeken. Nu is mijn rolstoel volledig op maat gemaakt en letterlijk op de millimeter afgesteld, anders krijg ik klachten. Het alternatief was een persoonsgebonden budget (pgb), waarmee ik mijn eigen rolstoel kon aanschaffen. Dat heb ik uiteindelijk gedaan, maar waarom moet het zo ingewikkeld? Ik had een prima, volledig op mijn behoefte afgestemde rolstoel. Die wegdoen is toch kapitaalvernietiging? En een nieuwe was echt niet nodig. Kunnen gemeenten onderling geen overname regelen? En, mocht dat echt niet kunnen, dan zou het in ieder geval meer dienstverlenend zijn als de gemeente Amsterdam mij voldoende tijd zou geven om de rolstoel in te leveren, bijvoorbeeld vier maanden. De gemeente denkt sterk vanuit haar eigen organisatie en niet vanuit de mens.’

Wat staat er nog op Marc’s actieprogramma?

Marc wijst op de lokale verschillen in parkeervoorzieningen voor gehandicapten, zoals het wel of niet betalen op een algemene parkeerplaats. Hij moet altijd als hij in een andere gemeente komt, eerst Googelen om te kijken of hij met zijn invalidenparkeerkaart wel gratis mag staan. Dan hopen dat die info up-to-date is want het beleid wil nog weleens veranderen. Een ander punt zijn te krappe gehandicapten­parkeerplaatsen of parkeerplaatsen die tegen een hoge stoep aanzitten. Een rolstoelgebruiker kan dan niet zelfstandig de auto uit. Er wordt gewoon niet over nagedacht, stelt hij. Als de overheid zich hiervan bewust wordt, is er al veel verbeterd.

Welke organisatie zou hij een pluim willen geven en waarom? Ook dit antwoord komt meteen:

‘De Efteling, want daar weten alle medewerkers precies waar de rolstoeltoiletten zijn. Dit in tegenstelling tot zijn ervaring bij de Nationale ombudsman. Hij was daar een keer voor een presentatie en wilde het toilet gebruiken. De baliemedewerkster wist niet waar het rolstoeltoilet was net zo min als haar collega’s.  Dat voelde dan ook niet gastvrij, terwijl zijn komst bekend was.’

Er komt pas een verandering als we er niet meer omheen kunnen. Tot die tijd blijft men handelen zoals vanouds.

Wat zou hij doen als hij burgemeester zou zijn?

Marc zou allereerst kijken welke bedrijven of personen vooruitstrevend zijn in hun dienstverlening. Hen zou hij voor jaarlijkse bijeenkomsten uitnodigen en dan ideeën en ervaringen uitwisselen om de gemeente net zo klantvriendelijk te maken. Zo zou een gemeente bijvoorbeeld een kaart kunnen maken waarop alle rolstoeltoegankelijke toiletten in de gemeente staan afgebeeld.

Ook zou hij met deze organisaties of personen een langetermijnvisie willen ontwikkelen.

‘Je kunt natuurlijk wachten tot de hele maatschappij zich bewust is van de noodzaak tot verandering, maar je kunt er ook voor kiezen om als maatschappij nu al te werken aan veranderingen die in 2050 nodig zijn.

Dat alles altijd al zo is gegaan, is geen reden om het zo te laten. Dat gebeurt nu echter wel, veelal vanwege onvoldoende kennis en een gebrekkige visie. Voortschrijdend inzicht is er wel, en toch blijven kwalijke situaties vaak lang ongewijzigd voortduren. Denk aan asbest: in 1930 wist men al dat het slecht was en tot 1970 bleef asbest in gebruik. Hetzelfde geldt voor roken: in de jaren 70 was al bekend dat roken gezondheidsproblemen veroorzaakt. Er komt pas een verandering als we er niet meer omheen kunnen. Tot die tijd blijft men handelen zoals vanouds.’

Welke boodschap wil je de lezers van het Tijdschrift voor Klachtrecht meegeven?

‘Denk vanuit de burger! Een bedrijf als Coolblue heeft dat begrepen. Hun website en hun producten zijn echt niet veel beter dan die van vele andere webwinkels. Ze concurreren op het gebied van dienstverlening en klantgerichtheid. Die aanpak bestaat bijvoorbeeld uit leuke mails na je aankoop, grapjes op het pakket dat je ontvangt en een uitstekende dienstverlening. Zo worden producten teruggenomen zonder dat er kritische vragen worden gesteld. Dat zou de overheid ook moeten doen. Als je belasting hebt betaald, zou het leuk zijn om een bedankje te krijgen: ‘Fijn dat u hebt betaald’. Waarom doet de Belastingdienst dat niet? Die laat zich alleen horen als je nog niet hebt betaald.’

Als je belasting hebt betaald, zou het leuk zijn om een bedankje te krijgen: ‘Fijn dat u hebt betaald’


Meer mensen op tv met een beperking, die nièt over hun beperking praten…

Als iemand met een handicap op tv komt, dan is de boodschap vaak: “oh, wat zielig” of “oh, wat knap”. Zelf mag ik zo nu en dan aanschuiven in talkshows op de Nederlandse tv, en dan gaat het vaak over toegankelijkheid, dwarslaesies of de Paralympische Spelen. Het lijkt me goed dat als het over die onderwerpen gaat, dat mensen met een beperking daar zelf over aan het woord komen (omdat zij daar gewoon heel veel verstand van hebben). 

Maar het lijkt me ook heel goed dat er meer mensen met een beperking op tv komen, die het NIET over hun beperking hebben. Mensen die heel veel verstand hebben van iets anders. Daarom sluit ik mij graag aan bij de oproep van nieuwslezer Matijn Nijhuis en pleitte ik in De Telegraaf gisteren voor een soort talentenjacht om op zoek te gaan naar mensen die (toevallig) een beperking hebben maar heel goed kunnen praten over iets anders. De kop boven het artikel “X-Factor voor gehandicapten” gaf sommige mensen het idee dat ik op zoek ben naar zang of danstalent. Voor de duidelijkheid: als je goed kunt zingen of dansen, dan zijn daar al allerlei programma’s voor. Ik hoop dat je daar (ook als je een handicap hebt) gewoon aan mee kunt doen.

De talentenjacht die ik voor ogen heb gaat om iets anders:

Denk jij dat jij in aanmerking komt? Mail me dan even met jouw verhaal & gegevens!

 

Vaderliefde: ‘Thuiskomen was nog nooit zo leuk’

Presentator en theatermaker Marc de Hond (40) wist altijd al dat hij vader wilde worden, maar dan wel met de juiste persoon. Inmiddels hebben hij en vriendin Remona met behulp van ivf een dochter gekregen: Livia (1) en is hun zoon in aantocht. ‘Als alles goed gaat, zijn Livia en haar broertje straks een twee-eiige tweeling met anderhalf jaar ertussen.’

Bron: ‘Ouders van nu‘, tekst: Fleur Baxmeier foto’s: Cees Rutten

Z’n hele leven al woonde Marc in hetzelfde postcodegebied. Maar toen kwam Livia eraan en wilden zijn vriendin Remona en hij toch nét iets meer ruimte en een tuin, dankuwel. Zo kon het gebeuren dat Buitenveldert werd verruild voor Badhoevedorp, waar ze de volledige benedenverdieping van een flatgebouw tot hun beschikking hebben. Marc gokte dat ‘ie zijn oude buurtje erg zou gaan missen, maar niks hoor. Sterker nog: waar hij vroeger na een optreden nog even bleef kletsen met het publiek, kan ‘ie nu niet wáchten om naar huis te rijden. De belangrijkste reden: Livia, natuurlijk. En dan stiekem hopen dat ze nog wakker is als hij rond middernacht thuiskomt, zodat ze nog even kunnen kroelen en knuffelen. ‘Ik verheug me er elke keer als ik de deur uitga op om weer thuis te komen.’

Wist je altijd al dat je vader wilde worden? ‘Ja, maar alleen als ik de juiste persoon tegen zou komen. Ik heb op mijn 12emeegemaakt dat mijn vader en stiefmoeder uit elkaar gingen. Dat was voor mij heel heftig, omdat het een pijnlijke en nare scheiding was. Dat wilde ik mijn eigen kinderen niet aandoen. Niet dat je alles van tevoren kunt voorspellen, maar ik wilde in ieder geval het gevoel hebben dat het voor het leven zou kunnen zijn. Ik heb heel lang gezocht naar een meisje met wie ik het lang kon uithouden, maar meestal werd ik na een paar weken of zelfs maar een paar dagen al gek van iemand. Misschien lag dat niet alleen aan die meisjes en was ik er zelf nog niet klaar voor, maar ik heb nooit gedacht: laat ik maar met minder genoegen nemen. Ook niet toen ik in 2002 een dwarslaesie opliep. Er zijn veel mannen met een dwarslaesie die linksom of rechtsom toch kinderen kunnen krijgen. Je weet pas of het lukt als je het gaat proberen. Daarbij speelt wel mee dat het voor de kwaliteit van je zaad niet goed schijnt te zijn om de hele dag te zitten, maar dat bleek bij mij uiteindelijk niet het probleem te zijn.’ 

Wat was bij jou wel het probleem? ‘Op zich is alles bij mij in orde, maar orgasmes gaan door mijn dwarslaesie wat lastig. Als ze al gaan, dan is het moeilijk om het zo te timen dat het precies op het goede moment op de goede plek komt. Met dat gedeelte hebben we bij zowel de eerste als de tweede hulp gekregen. Wat wel grappig is, is dat we voordat we naar Badhoevedorp verhuisden tegenover de VU-polikliniek woonden waar mensen worden geholpen bij het zwanger worden. Ik noem geen namen, maar jarenlang heb ik daar de ene na de andere BN’er naar binnen zien lopen. We moesten dus uitkijken dat onze buren niet zagen dat wij er naar binnen glipten. Dat is een proces van ongeveer twee jaar geweest, waarbij we één IVF-behandeling hebben gehad met meerdere terugplaatsingen. De eerste terugplaatsing resulteerde in een zwangerschap, maar het was geen gezond embryo. De tweede terugplaatsing leverde niets op, de derde was Livia. Ons tweede kindje komt uit dezelfde lichting, waarbij de eerste terugplaatsing niks opleverde en de tweede een jongetje is. Als alles goed gaat, zijn Livia en haar broertje straks een twee-eiige tweeling met anderhalf jaar ertussen.’ 

Wordt het uiteindelijk een drieling?‘Ons idee is altijd geweest dat we meerdere kinderen wilden, maar het was afwachten hoe het zou gaan als Livia er eenmaal was. Als je je handen vol hebt aan eentje, dan is een tweede geen goed plan. Gelukkig bleek Remona een natuurtalent; het gaat allemaal zo vanzelf. Bij mij ook, maar bij haar helemaal. We gingen er vanuit dat het zo weer drie of vier jaar zou kunnen duren voordat Remona in verwachting zou zijn van een tweede, maar het was al binnen twee maanden raak. Het kon allemaal zo snel omdat we nog een collectie embryo’s over hadden van de vorige keer. Al die andere handelingen hoefden we niet weer te doen; het was een kwestie van goed ontdooien en terugplaatsen. Er zit er nu nog eentje in de vriezer, waarvan ik nog niet weet of we die gaan ontdooien. Aan de ene kant vind ik dat we heel blij moeten zijn met wat we nu hebben, aan de andere kant weet ik niet of we er eentje gaan achterlaten. Oh, wacht even, ik zie dat Livia kastjes opentrekt waar ze niet in mag.’ Even later, nadat hij Livia vermanend heeft toegesproken: ‘Omdat ze ons nu echt verstaat, schijnt dit het moment te zijn dat we moeten beginnen met opvoeden en uitleggen waarom dingen wel of niet mogen.’

Ben jij een strenge vader?‘Al voordat Livia er was, keken Remona en ik vaak naar andere ouders: die doen het goed, die pakken het minder handig aan. Ik vind niet dat ik boos hoef te worden over iets wat Livia niet begrijpt, maar ons doel is wel dat we straks kinderen hebben die naar ons luisteren. Ik vind het vervelend als ik gezinnen zie bij wie de kinderen de baas zijn. Om duidelijke grenzen te trekken, is het noodzakelijk dat je je kind af en toe even laat schrikken. En ja, dan moet ze soms even huilen. Dat is niet leuk, maar het is voor een goed doel. Remona heeft zich over al dit soort onderwerpen heel goed ingelezen. Ik zoek af en toe iets op internet op als ik iets niet snap of denk: hoe zit dat? Met slapen, bijvoorbeeld. Waarom is ze soms wakker als ze moet slapen en hoe ga ik daarmee om? Laat ik haar huilen of juist niet? De informatie op internet is trouwens vaak totaal verwarrend, want de ene zegt dat je je kind gerust kunt laten huilen en de ander dat huilen een misdaad tegen de mensheid is. Wij hebben gekozen voor een tussenweg waarbij we luisteren naar wat voor huilen het is. Is het aanstellerig huilen, dan trappen we er niet in. Horen we dat ze aan het doordraaien is, dan gaan we wel even naar haar toe.’ 

Hoe hebben Remona en jij de zorg verdeeld?‘Remona werkte eerst fulltime als fysiotherapeut en is teruggegaan naar drie dagen in de week. Vanaf haar vierde maand gaat Livia twee dagen per week naar de crèche en één dag per week zorg ik voor haar. Ik werk overdag vaak thuis, omdat ik meestal ’s avonds optreed. Op de dagen dat Remona thuis is, spring ik vaak even bij, want mijn bureau staat gewoon in de woonkamer. Maar ik vond het vanaf het begin belangrijk dat ik het ook één dag helemaal in m’n eentje zou doen. Niet dat Remona de deur niet uit kan omdat bepaalde dingen niet lukken. We hebben Livia d’r kamertje zo ingericht dat ik overal bij kan. Ze heeft bijvoorbeeld een aangepast, extra hoog bed, waar ik met mijn rolstoel onder kan rijden. Als ik de deurtjes openmaak, kan ik haar makkelijk in bed leggen, eruit halen en verschonen. In principe kan ik in huis alles met d’r doen, waarbij de rolstoel vaak fungeert als speeltoestel. Dan zit ze bij mij op schoot en gaan we rondjes rijden in de woonkamer of op m’n achterwielen. Of ik zet haar in mijn andere rolstoel en rol haar hard vooruit. Ze heeft een eigen achtbaan in huis met mij. Dat is leuk.’ 

Zijn er ook dingen die lastig zijn als papa in een rolstoel?‘Ik weet nog dat ik mijn zusjes toen ze 2 of 3 jaar waren regelmatig meenam naar de dierentuin of de speeltuin. Met Livia ga ik nog niet zo snel in mijn eentje op stap. Met een rolstoel in en uit de auto is al en een exercitie. Laat staan als je er ook nog een kinderwagen en een kindje bij hebt. Af en toe breng ik haar wel eens naar de crèche of ik haal haar op, maar dat is een heel gedoe. De auto intillen, in het stoeltje wurmen, de kinderwagen achterin leggen. Stel dat ik ergens met haar naartoe ga, dan loop ik ook nog het risico dat er nergens een plek is waar ik haar zou kunnen verschonen. Ik ben daarom meestal met haar in de omgeving van ons huis. Dat is niet zo erg, maar het kan wel héél leuk zijn om ergens met haar naartoe te gaan. Livia was pas negen maanden toen we al een familie-uitje hadden naar Disneyland Parijs. Als je ziet hoe leuk ze dat vindt! Bij alles met dans en muziek, ging ze helemaal uit haar dak. Ik had zelf weinig meer met pretparken, maar ik kon ervan genieten hoe zij ervan genoot.’

Bestel Ouders van Nu

Vanaf september toert Marc door Nederland met zijn nieuwe theaterprogramma.

Hoe groot is de kans dat je slachtoffer wordt van een aanslag?

Hoe groot is de kans dat je slachtoffer wordt van een terroristische aanslag?
Marc de Hond rekent het voor je uit…

Bekijk de hele voorstelling via www.marcdehond.nl/kijk

Komende week: extra try-outs in Amsterdam en Ede van Marc de Hond’s nieuwe voorstelling

Op 26 mei en 7 juni zijn er extra try-outs van Marc de Hond’s nieuwe theatervoorstelling. Ditmaal in het Torpedo Theater in Amsterdam en in Restaurant Buitenzorg in Ede (i.s.m. het SEC Theater). Reserveer nu uw kaarten!

Voorlees try-out nieuwe voorstelling
Datum Tijd Plaats Theater Tickets
Zat 26 Mei 2018 20:30 AMSTERDAM Torpedo Theater Reserveer
Don 7 Jun 2018 20:00 EDE Restaurant Buitenzorg Reserveer
Poster Voortschrijdend Inzicht

Theaterposter Voortschrijdend Inzicht

“Veel mensen dromen van verandering: stoppen met roken, afvallen, duurzamer leven, een nieuwe baan (die meer verdient) of een nieuwe partner (die meer verdient). Toch laten we ons vaak tegenhouden door kleine obstakels op de weg. Het leven van Marc de Hond is één grote aaneenschakeling van verandering: hij ging van internetondernemer tot 3FM-dj en van keeper bij voetbal tot rolstoelbasketballer bij Oranje.

In zijn nieuwe theatervoorstelling VOORTSCHRIJDEND INZICHT legt Marc uit hoe hij tegen wil en dank expert werd in omgaan met verandering. Hoe komt het dat de gemiddelde Nederlander er wel over fantaseert om het roer om te gooien, maar vervolgens toch jarenlang elke dag naar hetzelfde werk gaat, elke weekend over dezelfde baas klaagt en eens in de drie maanden seks heeft met dezelfde partner? Een absolute aanrader als u weleens piekert over klimaatverandering, cultuurverandering of geslachtsverandering.

VOORTSCHRIJDEND INZICHT is een inspirerend, inzichtelijk en optimistisch verhaal over omgaan met verandering voor iedereen die eindelijk eens de knop om wil zetten of de knoop door wil hakken.”
Fotografie: Bastiaan Van Musscher​ – Ontwerp: Satchmo Media​

Voorverkoop gestart Marc’s derde voortstelling ‘Voortschrijdend Inzicht’

Vanaf nu is in de meeste theaters de voorverkoop begonnen van Marc’s derde avondvullende theatervoorstelling ‘Voortschrijdend Inzicht‘.

Reserveer nu hier uw kaarten!

Voorstelling Marc de Hond over opa’s oorlogsverleden verschijnt 4 mei online

De tv-registratie van het theaterprogramma ‘Wie bang is, krijgt ook klappen’ beleeft op 4 mei 2018 zijn première. In de voorstelling ontsluiert Marc de Hond het oorlogsgeheim van zijn grootvader en verzetsheld Sam de Hond. Vanaf 20:02 uur is het programma integraal te zien op diverse on-demand kanalen.

TV-registratie van ‘Wie bang is, krijgt ook klappen’ in première

De Hond koos dit bijzondere tijdstip niet toevallig: “Ten eerste was 4 mei voor mijn opa altijd een belangrijke dag. In de voorstelling vertel ik hoe hij in de Tweede Wereldoorlog veel mensen heeft gered, maar hij had het vooral moeilijk met de slachtoffers die hij niet had kunnen redden. Op 4 mei was hij altijd de hele dag stil. Vorig jaar speelde ik deze voorstelling met Dodenherdenking en merkte dat het verhaal opeens een heel bijzondere extra lading kreeg. Ik hoop daarom ook dat veel mensen de herhaling van de film Soldaat van Oranje op tv dit keer overslaan en na de Dodenherdenking naar mijn programma gaan kijken.”

Wie bang is, krijgt ook klappen was het levensmotto van Sam de Hond en is de titel van Marc de Hond’s tweede avondvullende theatervoorstelling. De show gaat over het overwinnen van angst. Het dappere oorlogsverhaal van Opa Sam vormt de rode draad en vertelt hoe de Joodse groenteman uit Amsterdam vele mensen hielp ontsnappen uit de Hollandse Schouwburg. De Hond senior sprak er nauwelijks over, maar dankzij een interview met Steven Spielberg’s Survivors of the Shoah Foundation bleef het bijzondere verhaal toch bewaard. De afgelopen theaterseizoenen vertolkte Marc de Hond de voorstelling honderd keer en oogstte veel lof met het vertellen van deze bijzondere geschiedenis.

Eerder ging de opname van de voorstelling verloren als gevolg van een omgevallen kop koffie. Daarom werd onlangs een nieuwe tv-opname ingepland. Deze is geslaagd en vervolgens werden de schijven ditmaal wel succesvol uit de buurt gehouden van hete vloeistoffen.

Wie bang is, krijgt ook klappen

In zijn tweede theaterprogramma, Wie bang is, krijgt ook klappen, legt Marc de Hond uit hoe het hem lukte zijn angsten te overwinnen en hoe het grote oorlogsgeheim van zijn opa daar een belangrijke rol in speelde. De voorstelling is vanaf 4 mei 20:02 uur is de voorstelling on-demand te zien via diverse kanalen en via Play van KPN. Kijk voor links, trailers en aanvullende informatie op www.marcdehond.nl/kijk

 

Marc de Hond – Wie bang is krijgt ook Klappen from Comedy Station on Vimeo.

Marc de Hond trad op bij Brunel Enschede en sprak over ‘omgaan met verandering’

Onlangs gaf spreker Marc de Hond een optreden voor het personeel van Brunel Enschede en sprak daar over omgaan met verandering:

Heeft u ook interesse in een optreden van Marc de Hond, neem contact op en vraag vrijblijvend offerte aan.

Marc speelde try-out van nieuwe voorstelling in de kas van Koppert Cress

In de kas van Koppert Cress in Monster deed Marc de Hond een try-out van “Voortschrijdend Inzicht”.
Georganiseerd i.s.m. Westland Theater de Naald, foto’s door Thierry Schut.
De voorstelling is vanaf september te zien in de Nederlandse theaters.